Gedraaid lekker

Gisteravond aten wij aardappels. Gedraaid lekkere aardappels. Ook verdraaid lekker, maar ze waren letterlijk gedraaid. Ooit zagen wij ze tijdens een attractie en daar hebben we ze gegeten. Kort geleden zag mijn man een apparaatje om zelf zulke aardappels te draaien en te frituren. Het kleine apparaatje heet Party Twister van het merk Noviplast. Je steekt het plastic apparaatje in de ongeschilde aardappel, steekt er een houten prikker in en draait het apparaatje er verder doorheen. Door dat draaien snijdt je de aardappel open. Het is net een klein wondertje wat je dan ziet. Daarna kun je de aardappels frituren en opeten. Mijn kinderen vonden ze heerlijk. Het is een idee voor iedereen die kinderen aan de aardappels wil krijgen: koop zo'n Party Twister en ze eten ze wel!

Een aardappeltje gedraaid met de Party Twister en daarna gefrituurd

Vanmiddag fietste ik een stukje met mijn zoon en toen kochten we allebei een bakje met twee bolletjes Italiaans ijs. Het zonnetje scheen dan wel en het leek lente, maar toch was het nog verrassend fris. Maar dat weerhield mensen niet om even een ijsje te halen: het was er gewoon druk. Halverwege de terugreis reden we via een andere wijk en besloten om in dat winkelcentrum ook nog even te pauzeren. In een gezellige broodjeszaak namen we wat te drinken en aten we er een kaasbroodje bij. Het was een gezellig uitje in de buurt, we waren even buiten bezig (fietsen) en we genoten van wat lekkers. Zo eenvoudig kan een uitje ook zijn! Gewoon verdraaid lekker dus! Net als gedraaide aardappels.

Sauzen en soepen

Tot voor kort hield mijn zoon niet zo van saus op de pasta en al helemaal niet van tomaten in de saus. En toen vonden we gelukkig een hele lekkere saus: carbonarasaus van Knorr in een kleine kartonnen verpakking. De smaak is heerlijk romig met stukjes spekjes erin en toch licht, net wat hij zo lekker vindt. Hij blij, wij als ouders ook blij dat hij saus op zijn pasta wil. Maar sinds een paar weken zijn we niet meer zo blij, want het is uit het assortiment van onze buurtsuper verdwenen! Het vak in het schap van deze saus en het bordje zijn gewoon helemaal verdwenen. De twee rode sauzen van dit merk in deze verpakking staan er nog wel, maar de onze is gewoon verdwenen. Ik heb gezocht naar andere adressen en vond het wel in een winkel in een andere wijk. Maar dan moeten we in het vervolg voor deze saus 10 minuten fietsen. Dat is wat meer moeite, maar dat heb ik dan toch wel weer over voor mijn zoon. Kan ik meteen een aantal aanbiedingen van die keten meenemen...

Maar toen diende zich weer een ander probleem aan. Ik houd nogal van een kopje warme soep tussen de middag. Heerlijk en gemakkelijk zo'n warm soepje in een beker waar je zo van opkikkert. Vooral de preisoep en koninginnensoep waren mijn favoriet. Waren, zeg ik, want ze zijn niet meer verkrijgbaar! Niet bij onze buurtsuper, maar zelfs ook niet bij de grote keten op 10 minuten fietsen! De smaken zijn gewoon verdwenen, vervangen door allerlei andere soepen die waarschijnlijk gewoon beter verkopen. Soepen met meer exotische namen of meer kruiden. Het lijkt wel of er tegenwoordig alleen maar tomaten en kippensoepen zijn, en kant en klare soepen in pak of zak. Niet meer een beker soep voor tussen de middag of rond vieren. Sowieso is het vandaag de dag nogal 'tomatig' in de winkel: mijn zoon wees mij al eens aan dat er gigantisch veel tomatenketchupflessen in de winkel staan... (let er maar eens op).

Om terug te komen op mijn soepjes. Ik vraag me af: Wie weet waar ik nog wel mijn kop soep kan kopen...??

V&D

Net voor de kerst was het zover: V&D ging failliet. Ik kon het bijna niet geloven. V&D was er altijd en steeds kwamen wij er weer terug. Voor de kinderkleding vooral, soms ook voor mijn man of voor mezelf. Het was er bekend en toch wisselden de collecties elkaar af. Maar wij vonden het kwalitatief goede spullen en net niet te extreem. En we kwamen ook regelmatig bij La Place. Een ruim restaurant met fijne stoelen en je proefde de kwaliteit.

Van Sinterklaas kreeg ik afgelopen keer nog een horloge van V&D. Dat zag ik aan het merk: LIV. Maar het horloge schrok waarschijnlijk net zo hard als ik van het faillissement, want het maakte ineens rare sprongen in de tijd of het liep helemaal niet meer. Wat heb je nu aan een horloge als het niet goed de tijd aangeeft. Ook al loopt hij niet, ik bleef maar kijken hoe laat het was. Heel irritant.
Ik ging ermee terug naar de winkel en kreeg er een nieuwe batterij in. Maar de volgende dag stopte het alweer met lopen. Bijna een week later, op vrijdag, had ik tijd en ging ik ermee terug. Het horloge kon ik ruilen voor eenzelfde model. Gelukkig loopt dat horloge wel goed.

Drie dagen later werd bekend dat V&D echt dicht gaat. Het is een triest gezicht om door het centrum te lopen en de luiken dicht te zien. Er waren nog zoveel spullen in de winkel en toch plotsklaps is de deur dicht. Het voelt alsof ik niet echt afscheid heb kunnen nemen van V&D. Mijn horloge is voor mij het laatste aandenken. Ik hoop dat ik het nog jaren kan gebruiken.

Haiku (3)

Een Haiku is een gedicht van drie regels met een vast aantal lettergrepen per regel: 5-7-5. Deze zijn heel populair in Japan. Hieronder volgen er een paar (Nederlandse) van mijzelf.


Lente in de lucht,
dat voel je direct. En toch:
't-is februari!



In huis schijnt de zon,
haar felle stralen zijn warm.
Buiten draag je wol.


Op de keukentafel
staan de tulpen in een vaas.
Een kleurenexplosie.



Koffie met gebak
smaakt lekker in elk seizoen.
Met slagroom nog iets meer.

Het eerste deukje

Het eerste deukje doet pijn, of het nou gebeurt bij een fiets of een auto. Mij is dat onlangs overkomen bij mijn auto.

Ik reed op een ochtend de wijk uit en bij de kruising naar de rondweg was een lange rij auto's voor me om linksaf te slaan. Ik zag uit de verte al dat het groen werd en sloot keurig aan in de rij. Maar opeens werd er voor mij plotseling zo hard geremd dat we ineens stil moesten staan. Ik kon op tijd remmen, maar degene die achter mij reed lukte dat  niet. Zij botste tegen mijn auto aan.
Het geluid waarmee dat gebeurde was hard, alsof de hele achterkant van mijn auto in kreukels lag, helemaal kapot en open.
Ik schrok enorm, stapte uit en keek naar de achterkant. Er zat gelukkig alleen een deuk in mijn nummerbord, over de hele lengte. De auto achter mij had helemaal geen schade. Het viel gelukkig heel erg mee. We wisselden gegevens uit en we reden weer verder. Ik een beetje bibberig nog van de schrik.
En vanaf dat moment betrap ik me erop dat ik heel erg veel in de binnenspiegel kijk om te zien of er niet iemand te dicht op me rijdt, want stel dat we weer zo plotseling moeten remmen...

Inmiddels heeft mijn man een nieuw nummerbord laten maken en die zit er nu op. Er is dus niets meer van te zien. Alleen ik weet er van. Weg eerste deukje.

Vogels en water

Aan het raam van ons huis aan de achterzijde hangt een voederstation, gemaakt van een plastic flesje en een afdakje van een oud informatiebord dat op treinstations werd gebruikt. Mussen en koolmezen mogen er graag in staan en dan heerlijk eten van de granen. Soms is het een gebons tegen het raam zo hard dat ik denk dat er iemand aan het klussen is buiten. Maar dan zie ik dat het vogels zijn die aan het eten zijn!

Naast vogels in dit thema ook water en een brug. Omdat het zulke mooie onderwerpen zijn!

Een mus in het voederstation

Eenden in een rivier in België

Een lange brug tijdens een wandeling van Schin op Geul naar Valkenburg

In de grotten van Remouchamps in België stroomt ook water

Kerst 2016

Ze
zijn weer
voorbijgevlogen, de feestdagen.
Nu is het ineens
2016!


Voor
het vierde
jaar op rij
naar Schin op Geul.
Relaxed!


Het
voelde bijna
weer als thuiskomen:
bungalowpark in het rustige
Geuldal.


Het
Kerstdiner was
dit jaar gemakkelijk
en gevarieerd: twee dagen
gourmetten.