Het eerste deukje

Het eerste deukje doet pijn, of het nou gebeurt bij een fiets of een auto. Mij is dat onlangs overkomen bij mijn auto.

Ik reed op een ochtend de wijk uit en bij de kruising naar de rondweg was een lange rij auto's voor me om linksaf te slaan. Ik zag uit de verte al dat het groen werd en sloot keurig aan in de rij. Maar opeens werd er voor mij plotseling zo hard geremd dat we ineens stil moesten staan. Ik kon op tijd remmen, maar degene die achter mij reed lukte dat  niet. Zij botste tegen mijn auto aan.
Het geluid waarmee dat gebeurde was hard, alsof de hele achterkant van mijn auto in kreukels lag, helemaal kapot en open.
Ik schrok enorm, stapte uit en keek naar de achterkant. Er zat gelukkig alleen een deuk in mijn nummerbord, over de hele lengte. De auto achter mij had helemaal geen schade. Het viel gelukkig heel erg mee. We wisselden gegevens uit en we reden weer verder. Ik een beetje bibberig nog van de schrik.
En vanaf dat moment betrap ik me erop dat ik heel erg veel in de binnenspiegel kijk om te zien of er niet iemand te dicht op me rijdt, want stel dat we weer zo plotseling moeten remmen...

Inmiddels heeft mijn man een nieuw nummerbord laten maken en die zit er nu op. Er is dus niets meer van te zien. Alleen ik weet er van. Weg eerste deukje.

Vogels en water

Aan het raam van ons huis aan de achterzijde hangt een voederstation, gemaakt van een plastic flesje en een afdakje van een oud informatiebord dat op treinstations werd gebruikt. Mussen en koolmezen mogen er graag in staan en dan heerlijk eten van de granen. Soms is het een gebons tegen het raam zo hard dat ik denk dat er iemand aan het klussen is buiten. Maar dan zie ik dat het vogels zijn die aan het eten zijn!

Naast vogels in dit thema ook water en een brug. Omdat het zulke mooie onderwerpen zijn!

Een mus in het voederstation

Eenden in een rivier in België

Een lange brug tijdens een wandeling van Schin op Geul naar Valkenburg

In de grotten van Remouchamps in België stroomt ook water

Kerst 2016

Ze
zijn weer
voorbijgevlogen, de feestdagen.
Nu is het ineens
2016!


Voor
het vierde
jaar op rij
naar Schin op Geul.
Relaxed!


Het
voelde bijna
weer als thuiskomen:
bungalowpark in het rustige
Geuldal.


Het
Kerstdiner was
dit jaar gemakkelijk
en gevarieerd: twee dagen
gourmetten.

Eikels

Dit jaar zijn er heel veel eikels gevallen en ze vliegen me om de oren als ik onder de bomen fiets. Ze vallen vlak naast me met een harde knal, nét naast me, bijna op mijn hoofd.

Eikenbomen waren er ook genoeg in het dorp in Drenthe waar ik ben opgegroeid. Een langgerekt veendorp met twee hoofdstraten die kilometers lang doorgingen en waar een ontelbaar aantal eikenbomen stond. Hoe oud ze waren weet ik niet. Misschien net zo oud als het dorp zelf, zo'n 150 jaar. Het fietspad lag dicht langs de bomen. Iedere herfst reed ik stuiterend over de ronde eikels die pas daarvoor waren gevallen of door de restjes van de geplette, platgereden en door regen moesig geworden eikels. Bladeren, takjes en de hulsjes van de eikels lagen overal, het fietspad lag er bezaaid mee. Zeker na een herfststorm was dat het geval. Na verloop van tijd werd het een vieze smeerboel. Ook daar was er het gevaar van vallende eikels.

De Amersfoortse eikels doen me denken aan mijn jeugd. Ik ben ouder geworden en de bomen ook, maar de eikels zijn elk jaar weer jong en nieuw. Ik voel me vertrouwd bij deze bomen, ik ken ze ook alweer jaren. En al jaren ben ik blij dat er nog nooit eentje precies op mijn hoofd is beland. Ik ken ze, die eikels. Daarom raken ze me waarschijnlijk nooit: ze durven niet!

Passie voor...

Heerlijk lijkt me dat, als je kunt zeggen: "Ik heb een passie voor ..." Een passie hebben klinkt zo ongelooflijk spannend en ideaal. Je kunt iets heel goed, je gaat er helemaal voor, het past enorm goed bij je. Je begint eraan, je weet wat je wilt en kunt, en je gaat ervoor. Je wordt er heel goed in, je wordt bekend en je bent gelukkig met je passie. Geweldig lijkt me dat.

Hoe vul ik dit korte maar boeiende zinnetje aan? Waar ligt mijn passie? Het kan een passie voor koken zijn, voor boeken lezen, voor knutselen en breien, reizen of zorgen voor anderen. Maar het is niet iets groots of iets waar ik ontzettend goed in ben. Eigenlijk ben ik nergens een uitblinker in. Ik kan veel dingen en vind ook veel dingen leuk, maar om nou te zeggen dat ik ergens heel erg goed in ben, nou nee. Helaas, voeg ik er aan toe. Want wat zou ik graag ergens heel erg goed in willen zijn. Wat zou ik graag een passie hebben die helemaal bij mij past en waar ik ontzettend blij van wordt. En daarmee zou ik dan een baan kunnen creëren, een eigen website opzetten en klanten krijgen. Of hele goede ideeën hebben en die op papier zetten en dan een heel dik en spannend boek schrijven. Ik wordt in gedachten helemaal enthousiast. Maar ik kan geen grote passie ontdekken... Of het moet een combinatie zijn van diverse kleine passies: koken voor anderen, kinder-traktaties maken voor moeders die het zelf te druk hebben of die zelf niet creatief zijn, kaarten maken die mensen kunnen kopen of een kindertruitje breien.
Maar hoe worden al die kleine dingetjes nou een grote passie? Hoe zet je zoiets op, hoe wordt je bekend? Een heleboel kleine ideetjes in mijn hoofd, maar hoe begin je met zoiets. Hoe bereik je echt je grote passie? Ik weet het niet.

Nog maar eerst een nachtje over slapen...

Schip

Water en schepen, ik vind het een leuk thema. En zoals je op deze foto's ziet is dit thema ook heel fotogeniek. De foto's heb ik gemaakt op de SS Rotterdam en als je daar bent waan je je midden op de grote zee. Maar het schip ligt vast aan de kade en kan niet meer varen, maar de beleving is er niet minder bijzonder om.

Als je rondloopt op het schip dan zijn er zoveel  leuke details om te fotograferen. En als de zon dan ook nog schijnt, zijn de kleuren zo diep en worden de foto's mooi scherp. Het was wel koud en er stond veel wind, maar dat het waaide zie je alleen aan de vlaggetjes.

De SS Rotterdam

Een gewoon scheepstouw lijkt ineens heel bijzonder

Een straffe wind, dat zie je aan de vlaggen

Doorkijkje naar de stad Rotterdam, zo mooi

Magic Circus

Het circus heeft voor veel mensen iets magisch. In de circustent hangt een bepaalde sfeer, zijn er mooie acts en licht en muziek. De dieren en clowns. Het circus dat al een aantal jaren in Amersfoort neerstrijkt is het Magic Circus. Klinkt magisch, anders. En dat is het ook. Mijn dochter kan erover meepraten...

Ze zal bijna 4 jaar zijn geweest toen wij hoorden dat Magic Circus in onze wijk zou komen. Zo dicht bij huis, het circus en kinderen, een goede combinatie dachten wij. De eerste acts waren leuk: de trapeze, een clown, wat kleine dieren. Maar het nummer net voor de pauze was toch wel erg eng. Hele harde muziek, alle lampen uit, toen één felle witte spot én een vrouw in het zwart gekleed en met zwarte make-up. Ze trok gemene, gevaarlijk uitziende gezichten en ze stak haar handen gemeen omhoog. Ze was een soort heks. Mijn dochter, nog helemaal in de lieve-roze-prinsessen-fase, schrok zich wild en dook in de armen van mijn man. Haar oren hield ze dicht met haar handen. Het werd pauze en we gingen even naar buiten, maar zij durfde echt niet meer terug naar binnen. Zelfs een ijsje hielp niet, dus besloten man en dochter maar naar huis te gaan. Ik bleef met mijn zoon om verder te kijken. Na de pauze volgden nog een aantal leuke acts, waaronder een meisje die hele lenige dingen deed in een groot rad dat ze in de tent in beweging bracht. Dat had mijn dochter vast ook mooi gevonden.
Er kwam niets engs meer, maar alleen maar magische dingen.

Voor ons is het beeld dat het niet allemaal eng was, bijgesteld. Maar dat geldt niet voor mijn dochter: zij blijft huiveren bij de naam Magic Circus. En het circus blijft maar terugkomen in onze wijk...