Schip

Water en schepen, ik vind het een leuk thema. En zoals je op deze foto's ziet is dit thema ook heel fotogeniek. De foto's heb ik gemaakt op de SS Rotterdam en als je daar bent waan je je midden op de grote zee. Maar het schip ligt vast aan de kade en kan niet meer varen, maar de beleving is er niet minder bijzonder om.

Als je rondloopt op het schip dan zijn er zoveel  leuke details om te fotograferen. En als de zon dan ook nog schijnt, zijn de kleuren zo diep en worden de foto's mooi scherp. Het was wel koud en er stond veel wind, maar dat het waaide zie je alleen aan de vlaggetjes.

De SS Rotterdam

Een gewoon scheepstouw lijkt ineens heel bijzonder

Een straffe wind, dat zie je aan de vlaggen

Doorkijkje naar de stad Rotterdam, zo mooi

Magic Circus

Het circus heeft voor veel mensen iets magisch. In de circustent hangt een bepaalde sfeer, zijn er mooie acts en licht en muziek. De dieren en clowns. Het circus dat al een aantal jaren in Amersfoort neerstrijkt is het Magic Circus. Klinkt magisch, anders. En dat is het ook. Mijn dochter kan erover meepraten...

Ze zal bijna 4 jaar zijn geweest toen wij hoorden dat Magic Circus in onze wijk zou komen. Zo dicht bij huis, het circus en kinderen, een goede combinatie dachten wij. De eerste acts waren leuk: de trapeze, een clown, wat kleine dieren. Maar het nummer net voor de pauze was toch wel erg eng. Hele harde muziek, alle lampen uit, toen één felle witte spot én een vrouw in het zwart gekleed en met zwarte make-up. Ze trok gemene, gevaarlijk uitziende gezichten en ze stak haar handen gemeen omhoog. Ze was een soort heks. Mijn dochter, nog helemaal in de lieve-roze-prinsessen-fase, schrok zich wild en dook in de armen van mijn man. Haar oren hield ze dicht met haar handen. Het werd pauze en we gingen even naar buiten, maar zij durfde echt niet meer terug naar binnen. Zelfs een ijsje hielp niet, dus besloten man en dochter maar naar huis te gaan. Ik bleef met mijn zoon om verder te kijken. Na de pauze volgden nog een aantal leuke acts, waaronder een meisje die hele lenige dingen deed in een groot rad dat ze in de tent in beweging bracht. Dat had mijn dochter vast ook mooi gevonden.
Er kwam niets engs meer, maar alleen maar magische dingen.

Voor ons is het beeld dat het niet allemaal eng was, bijgesteld. Maar dat geldt niet voor mijn dochter: zij blijft huiveren bij de naam Magic Circus. En het circus blijft maar terugkomen in onze wijk...

Tuin in de zomer

Vandaag lijkt het wel weer een beetje zomer met die heerlijke zon en lekker temperatuurtje. Aan de tuin kun je zien dat het geen zomer meer is. De bladeren verkleuren en planten zijn uitgebloeid. Maar afgelopen zomer hebben er meerdere planten zo mooi gebloeid dat ik ze vast wilde leggen. En het was natuurlijk meteen een mooi excuus om mijn nieuwe fotocamera te gaan gebruiken! Dus nu nog even een terugblik naar afgelopen zomer, omdat ik de foto's zo mooi vind.

Clematis, mijn favoriete klimplant door de grote bloemen in prachtige kleuren. Ik telde zeventien bloemen. En daar wordt ik dan zo blij van!

Lavendel, mooie wuivende aren met een diep paarse kleur en een heerlijke geur. Je waant je in Frankrijk. En ze trekken ook veel bijen aan die er heerlijk in rondzoemen.

Hibiscus, prachtige exotisch ogende bloemen. Deze struik bloeit zo lekker lang. Er zijn veel knoppen te zien en ineens barsten ze open en gaan ze bloeien. Elk jaar is dat weer een hele verrassing.

Hortensia, mooie grote bloemschermen. Zie je de dauwdruppels er nog op liggen? In de herfst verkleuren de bloemen naar roze. En volgend jaar bloeit ze hopelijk nog uitbundiger dan dit jaar. Ik kan bijna niet wachten!

De zomer is mijn favoriete seizoen. Al die bloemenpracht, ik kan er heel erg van genieten. En nu ik ze heb vastgelegd nog langer.

Computer

De computer thuis heeft problemen, helaas. Een paar weken geleden deed 'ie ook al even raar, maar toen kon een mannetje hem nog eenvoudig herstellen. Maar kort daarna stopte hij er helemaal mee. Mijn man ging ermee aan de slag en kon er een ander besturingsprogramma opzetten, gelukkig.

Vrolijk ging ik er weer op werken. Als de computer het niet meer doet zoals hij het behoort te doen dan merk je pas hoe je eraan gehecht bent, gewend bent om ermee te werken, zelfs thuis. Al bijna een jaar start ik de computer minstens drie dagen per week op. Ik vond al die tijd dat hij goed werkte. Ik was aan hem gehecht geraakt. Het ruisende geluidje als hij verbinding maakte met internet en het grote scherm. Ik heb er veel op gewerkt, omdat ik een cursus Webpage Designer volgde. Leuke cursus, maar waarschijnlijk ook de oorzaak van de crash want er moesten allerlei programma's gedownload worden waar opdrachten mee gemaakt moesten worden. Flash en Gimp zijn leuke programma's, maar misschien toch net te groot en heftig voor ons oude beestje. En als de computer helemaal niet meer opstart denk je toch meteen aan alle foto's die erop staan, schrijfsels voor deze blog en dus ook de cursus Webpage Designer. Dat zou ik allemaal kwijt zijn als hij permanent zou zijn gecrasht. Na de eerste herstart ben ik snel verder gegaan met de cursus, omdat ik bang was dat het nogmaals fout zou kunnen gaan.
Voor twee lessen moest ik nog een fotobewerkingsprogramma installeren en gebruiken. Ik besloot het programma snel te downloaden en het huiswerk in sneltreinvaart te maken om daarna snel dat nieuwe programma er weer af te kunnen gooien. Maar een mens moet ook af en toe pauzeren of de kinderen aandacht geven of koken. En toen gebeurde het: de computer deed het helemaal niet meer! Ik zat met mijn handen in het haar, want ik kon nergens meer bij!

Na de installatie van een nieuw besturingsprogramma leek het even prima in orde te zijn, maar na een paar dagen was het toch weer mis. Nu kunnen we alleen nog maar in een veilige modus met internetverbinding het een en ander doen, maar prettig is het niet. Veilige modus betekent namelijk dat alles heel basic is. Wat je op het beeldscherm ziet is heel eenvoudig, met lichte strepen op de achtergrond en sterk vereenvoudigd. De belangrijkste bestanden heb ik veilig kunnen stellen op een externe harde schijf en een usb-stick. Op die manier kan ik toch verder met mijn cursus.

We denken er nu toch over om een andere computer te kopen. Al ben ik gehecht met dit beestje, als een computer ouder is dan zeg maar 5 jaar dan is hij oud. Tja, zo gaat dat in de moderne tijd!

Cake

Ik geef het meteen toe: ik ben niet zo'n goede bakster. Koken heeft zin, want zonder eten gaan mijn gezinsleden klagen en slecht slapen en groeien. Dagelijks heb je toch 3 maaltijden nodig en een daarvan is minstens een warme. Dus koken doe ik graag. Maar bakken een stuk minder. Omdat dat om de extraatjes gaat, de lekkernijen voor erbij en dat hebben we niet echt nodig. Oké, het is lekker, maar noodzakelijk is het niet.

Vorig jaar heb ik in de zomer een groot aantal keren appeltaart gebakken. Ik had de smaak echt te pakken, want ons appelboompje gaf die zomer 80 appels. Ja, we hebben ze geteld, want daar was ik wel heel benieuwd naar. Ook omdat het leuk is om te kunnen vertellen: 'Ons appelboompje had 80 appels.' En vooral kleine kinderen die een groot getal willen noemen zeggen dan ook vaak 80. Een prachtig woord voor iets heel groots. Toen de boom leeg was was het ook gedaan met mijn bak-activiteiten. De noodzaak om iets met de verse appels in de tuin te doen was duidelijk een stok achter de deur om te gaan bakken. Zonder eigen appels geen appeltaart, terwijl er in de supermarkt natuurlijk ook het hele jaar door appels te koop zijn. Maar dat maakt het bakken minder speciaal dan met appels uit eigen tuin.
Dus wachtte ik gewoon weer op een nieuw jaar met nieuwe appels aan de boom. Hoewel de boom goed heeft gebloeid ging er door een periode met harde wind toch het een en ander mis. En door een groep bladluizen die ik te laat zag. Zij hadden zich toen al lang tegoed gedaan aan de boom. Helaas bleef er uiteindelijk maar 1 appel aan het boompje zitten! En van die ene appel kun je geen appeltaart bakken...

Ik zit toch te denken om dan toch maar appels uit de supermarkt te gaan halen, want ik heb best weer zin in zelfgemaakte appeltaart. Of houd ik het deze herfst en winter bij cake? Daar houden wij thuis ook wel van!

Sterkte

Soms ontdek ik in de winkel spullen waarvan ik het bestaan niet wist. Neem nou zoiets als haargel: nooit geweten dat er zoveel keus is. En dan bedoel ik niet al die verschillende merken en mooie namen, maar meer de diverse sterktes. En dat kwam door mijn zoon.

Hij was namelijk niet meer zo happy met zijn haargel sterkte 2. Na twee uur of na een harde windvlaag of een gewone fietstocht zit zijn haar alweer slap. Zoon staat dan het huilen nader dan het lachen en hij baalt er enorm van dat het niet goed meer in model zit. Dat zijn haar goed moet zitten is op dit moment voor hem heel erg belangrijk. Daarom gingen wij samen naar de drogist. En als je daar ent gaat er een hele wereld voor je open! Gel voor heren is er in de sterktes 4, 6, 8 en 10. We zijn door het dolle heen: sterkte 10, heel wat beter dan de oude sterkte 2! Dan zie ik op de plank eronder nog meer haargels staan en die zijn zelfs nog sterker. 'Kijk,' zeg ik, mijn zoon zachtjes aanstotend, 'er is zelfs nog nummer 12!' Zoon doet er nog een schepje bovenop: 'Hier staat zelfs nog een 14!' We proesten het allebei uit van het lachen.
Een meneer passeert ons met moeite vanwege zijn grote tas. Alles staat dicht op elkaar in deze winkel en passeren lukt nauwelijks. Maar ze hebben wel geweldige haargels.

Wij hebben het gehouden op nummer 8.
Dat leek ons sterk genoeg!

Traktaties in de herst

Elk
jaar weer
nieuwe traktaties bedenken.
Dat valt vaak niet
mee.

Herfst,
alweer begonnen,
een beetje snel
wat mij betreft. Dag
Zomer.

Mijn
dochter is
jarig, 8 jaar.
Wat wordt ze snel
Groot.

School
gaat uit.
Een harde regenbui
maakt ons dan net
kletsnat.

Zoon
is een
brugpieper..
Dat is een  nieuwe
stap.

Kijk
hem gaan
op de fiets,
naar zijn nieuwe
school.

Geur
vult de
keuken. Ik
ruik en ben trots:
cake!