Parijs

Een paar weken geleden is mijn zoon twee dagen  naar Parijs geweest. Hij zit in de tweede klas van de middelbare school en dan hoort dat er bij. Hij vond het spannend om te gaan. Ik weet nog goed dat ik vroeger ook twee dagen met de bus naar Parijs ging. Het was leuk, spannend om als kind te gaan en ik herinner het me nog steeds. Ik was toen nog nooit in Parijs geweest. Hij is er al twee of drie keer geweest. En toch was het voor hem deze keer anders: hij ging zonder zijn ouders en zusje. En het was vooral spannend voor mij als moeder. Gek ook, om aan de andere kant te staan, om als ouder je kind uit te zwaaien en te zien vertrekken. Nu voel ik wat mijn eigen moeder moet hebben gevoeld toen ik naar Parijs ging.

Ik heb niet staan huilen bij het afscheid, omdat hij met een klasgenootje mee kon rijden op die vroege maandagochtend en ook omdat mijn man die ochtend vroeg opstond en hem wakker maakte. Daardoor bleef ik er best cool onder. En toch, dacht ik cool te zijn, lag ik twee nachten heel lang wakker! Onbewust was ik er dus toch mee bezig. Gelukkig duren die twee dagen niet zo heel lang, maar twee dagen, wat is dat nou eigenlijk. En kon ik hem aan het eind van die twee dagen alweer omhelzen, want ik bleef natuurlijk die avond wel voor hem op. Op dat moment was ik alleen maar blij hem weer te zien en hem te horen vertellen over de reis.

Ik ben nu alleen maar blij dat er nog geen sprake is van een reis van, zeg maar, drie maanden naar Australië of zo. Ik hoop dat dat nog eventjes op zich laat wachten, want dat kan ik nu nog niet aan!

Schoentje zetten

Het is weer de tijd voor Sinterklaas, dus tijd om de schoen te zetten. De tijd vliegt. Dochter zet alweer een tijdje haar schoen. Daar was ik eerst wel verbaasd over: 9 jaar al, grote meid dacht ik en nu wil ze toch nog haar schoen zetten. En niet zoals we gewend waren om de paar dagen iets in de schoen, al is het maar een paar pepernoten. Voor haar is dat niet goed genoeg als er om de paar dagen iets in de schoen komt. Ja, ze heeft noten op haar zang, pepernoten.

In het geval van mijn zoon leek het indertijd anders. `hij zette trouw zijn schoen samen met zijn jongere zusje. toen had ik niet het idee dat hij nog graag zijn schoen wilde zetten, hij deed het meer omdat zijn zusje nog geloofde en speelde het spelletje mee. Nu is dat duidelijk anders.

Ik heb besloten om er nog gewoon even van te genieten, van de spanning van schoen zetten en 's ochtends kijken of en wat er in zit. En dan een glunderend gezicht. Misschien wil ze volgend jaar helemaal niet meer. Maar dan hebben we gelukkig nog wel het Sinterklaasjournaal!

Haiku (6) - Herfst

Een haiku bestaat uit drie regels met een vast aantal lettergrepen. De eerste regel 5, de tweede 7 en de laatste regel weer 5 lettergrepen.



De dagen korten,
het wordt al sneller donker.
Mijn uren gaan traag.


Ik moet nog veel doen,
maar ik heb niet echt veel zin.
Ik droom veel liever.


De klok tikt in huis
zijn minuten gaan voorbij.
Daar gaat weer een uur!


Dit jaar hing er veel
aan de peer- en appelboom.
Maar nu is het op!


Er hing veel aan onze
twee peer- en appelboompjes.
Wat was het lekker!

Tuinmeubels

Tuinset
straalt glanzend
in de najaarszon.
Weinig gebruikt, deze nieuwe
tuinset.


Loungeset
staat nu
achterin en een
tafel met vier stoelen
voorin.


Achterin
de tuin
loungen, eten gebeurt
op het terras dichtbij
huis.


De
dagen korten,
mijn tijd lijkt
maar niet voorbij te
gaan.

Boeuf Bourguignon

In de herfst is het buiten weer wat kouder en is het tijd om lekker warme gerechten te eten. Vroeger aten wij thuis dan vaak hachee, dat rook zo heerlijk en was heel lekker. Ik heb me er nog nooit aan gewaagd om het te maken, veel te veel werk dacht ik altijd. En zonde van het gas, want zo'n gerecht moet altijd uren opstaan. Pas geleden las ik een recept van Boeuf Bourguignon en dat leek me heel erg lekker. Moeilijke naam, maar niet zo moeilijk om te maken! Dus ik ging aan de slag: vlees kopen, snijden (blaren op mijn handen, want door de vetrandjes ging het moeilijker dan verwacht..), aanbakken en laten sudderen. En daarna ruikt het heerlijk in huis. Hieronder een foto van hoe het eruit zag. Het is jammer dat je het niet kunt ruiken.

De boef bourguignon staat lekker te pruttelen en te geuren

Eigenlijk had ik dit gerecht voor het hele gezin bedoeld en ik had lekker veel gemaakt. Wel zo handig, omdat het toch lang op moet staan. Maar de kinderen wilden het niet eens proeven! Zodoende hebben mijn man en ik twee dagen van dit gerecht gegeten. En heerlijk dat het was. Het grootste compliment kwam van mijn man. Hij zei: "Eten we dit gauw weer?!" Ik dacht: vast wel, want ik vind het ook lekker!
Dus voor iedereen die denkt dat het veel werk is: dat valt best mee. Het pruttelen gaat bijna vanzelf.

De weekendkrant buiten lezen

De laatste tijd lees ik de 'gewone' zaterdagkrant op zaterdagochtend en de weekendbijlage lees ik dan op zondagochtend. Dan heb ik op zondag toch ook een krant om te lezen. Kan ik er lekker de tijd voor nemen in het weekend, wat meer artikelen lezen. Er gewoon ruim de tijd voor nemen en ook de tijd ervoor te hebben. Zodat ik na het lezen tevreden denk: ha, lekker, ik had er de tijd voor en nu ben ik helemaal op de hoogte.
Maar eigenlijk kan ik niet eens navertellen wat ik allemaal heb gelezen en wat ik nu meer weet dan vóór ik de krant ging lezen. Wat had ik nu echt niet willen missen van alles wat ik heb gelezen? Eh, ik zou het niet echt weten. Misschien is het feit dat ik tijd heb om de krant te lezen el het goede gevoel. Of ben ik gewoon nieuwsgierig wat er in de krant staat en wil ik niet het gevoel hebben dat ik iets mis, iets belangrijks misschien wel. En dat weet je pas als je de krant uit hebt: of er iets belangrijks of interessants in stond. Daarvoor moet je de krant wel lezen om het te weten!

Het zou nog leuker zijn om de krant wat vaker buiten te kunnen lezen, maar het is deze zomer niet vaak gelukt. Of het was te koud of het waaide te hard (en dat is lastig met een krant). Deze zomer hebben we de tuinmeubels anders neergezet. We hebben het eerst even uitgeprobeerd, omdat we het er al vaker over hadden gehad maar ons niet echt konden inbeelden hoe het zou zijn en of het echt wel handig was. We hebben de loungeset (we hebben deze al een verrassend aantal jaren, terwijl het er eentje van LeenBakker is!) op het terras achter in de tuin gezet. De nieuwe eettafel met zes stoelen staat nu op het terras bij het huis. En we merkten het meteen: dit is veel beter! De kinderen gingen namelijk meteen aan de eettafel zitten, het tafeldekken gaat nu sneller omdat je minder ver hoeft te lopen en we zitten heerlijk in de avondzon aan tafel te eten. Nu heb ik geen last meer van kippenvel. De loungeset heeft twee stoelen die in de ochtendzon staan en een bankje dat in de schaduw staat. Dit blijft een groot deel van de dag zo, zodat je altijd kunt kiezen of je liever in de zon of in de schaduw wilt zitten. Je zit er lekker lui achterover en ondertussen kun je de hele tuin overzien. Ik geniet en voel me trots en blij dat wij zo'n heerlijke tuin en leuk huis hebben. Perfect.

Nou ja, bijna perfect dan. Want ik wil toch weleens de krant lezen in de tuin. Ik ben bang dat dat tot volgend jaar moet wachten, want de herfst komt er al aan.

Bezemen en hameren

Het lijkt wel of kinderen en jongeren een nieuwe taal spreken. Ik hoor het met gekromde tenen aan, want zo klopt het niet. En dan bedoel ik niet de straattaal, die mijn kinderen gelukkig nog niet spreken, maar het fout zeggen van werkwoorden. Mijn dochter zegt vaak: "Ik ga bezemen" en dan pakt ze de bezem om er buiten mee aan de slag te gaan. Maar eigenlijk is het zo: je pakt de bezem en gaat lekker vegen. Ik verbeter haar regelmatig en toch blijft ze het anders zeggen. Het ligt natuurlijk ook wel voor de hand: je pakt een bezem en bezemt. Maar het is niet correct.

Onlangs keken we tv en zagen het programma Escaperoom. In dat programma moet een bekende Nederlander uit een ruimte ontsnappen door verschillende opdrachten uit te voeren. In deze aflevering ging het om een meisje dat een rol speelt in de jongerenserie Brugklas. Eén opdracht was hoefijzers in een bepaald patroon aan de muur ophangen. Voordat ze ze kon ophangen moest ze nog wel de spijkers zelf in een plank aan de muur slaan. Terwijl ze hiervoor een hamer pakte zei ze: "Nu ga ik de spijkers hameren". "Eh, nee!" riep ik, "met een hamer ga je timmeren!"

Tja, taal is een levendig iets, dat in de loop der tijd gaat veranderen. Maar ik blijf er voorlopig toch mijn tenen bij krommen!