Glaasje op

Soms valt mijn oog in de krant op een (meestal klein) stukje tekst waar ik heel blij van wordt. Een paar dagen geleden las ik dat mensen die zo'n vier keer per week een glas wijn drinken soepeler blijven en minder problemen hebben met alledaagse zaken als wandelen of zich aankleden. Geadviseerd wordt om om de dag een glas alcohol te drinken. Elke dag een glas blijft teveel, maar om de dag mag!

Kijk, van zulke berichten wordt ik altijd een beetje blij. Teveel is niet goed, maar om de dag een glas alcohol nuttigen mag wel. Je blijft er fitter door en je hebt ook nog eens minder moeite met bewegen. Valt er toch nog iets te genieten als je ouder wordt. Al die oude knarren blijken best kras te zijn.
Ik zie het al voor me: de ene dag koken mijn man en ik uitgebreid. We eten een zelfgemaakte indische rijsttafel of verse tagliatelle met zalm in roomsaus en een salade. Vooraf een soepje of plakjes jamon en een vruchtenshake of ijscoupe als dessert. Dan dekken we de tafel mooi en nemen we er vrolijk een glas rode wijn bij. Dat wordt dan genieten. De volgende dag eten we de restjes van de dag ervoor op. We warmen ze gemakkelijk op in de magnetron en vervolgens eten we met het bord op schoot voor de tv. Die dag missen we een glaasje alcohol helemaal niet, want de tv leidt ons af. En dan kunnen we eindelijk weer eens kijken naar programma's die rond etenstijd uitgezonden worden, zoals RTL Boulevard of een leuk woonprogramma. Jarenlang is dat erbij ingeschoten toen de kinderen klein waren, maar in de toekomt behoort dat weer tot de mogelijkheden.

Ik kijk nu al uit naar het volgende leuke krantenbericht, het liefst een bericht waarin staat wat we juist wél mogen natuurlijk. Iets waar we blij van worden is toch het leukst. Iets in de trant van: 'regelmatig een weekend weg houdt je relatie spannend' of 'elke maand een dagje shoppen houdt je bloeddruk laag'. Van zulke berichten zou ik heel erg blij worden. Hé, was de krant van morgen er nu maar alvast, dan kon ik gaan zoeken naar een ander leuk bericht.

Wacht, ik ga nu alvast kijken op een online nieuwssite!!

Ons eigen huis

Als we na een vakantie van een week onze woonwijk naderen zet mijn man het navigatiesysteem van de auto uit. 'Nu weten we de weg zelf wel. De mevrouw mag nu even haar mond houden.' 'Ja, lekker rustig zonder haar gezeur,' zegt mijn zoon. 'We zijn nu dicht bij ons huis, hé mam?' zegt mijn dochter tegen mij. 'Ja, we herkennen het nu wel weer,' zeg ik tegen haar.

Het is toch elke keer weer fijn om je eigen buurt in te rijden. Vertrouwd en toch anders, omdat je met een soort van nieuwe ogen je woonomgeving bekijkt, als van een  nieuwkomer. Met zijn vieren lopen we het tuinpad op, zoon draait de deur van het slot. De lege hal klinkt bijna hol. En de woonkamer, wat een zee van ruimte. 'Wat is het hier schoon!' roept mijn man lachend uit. Tja, schoon... Dat is een relatief begrip. Toen we op vakantie gingen gunde ik me geen tijd om nog te stoffen en te stofzuigen. Toen wisten we heel goed dat er nog het nodige moest gebeuren. Overal lagen stofjes, kruimels en stukjes gras. En nu, na een week in een bungalowpark in België van een beroemde keten, heet ons huis ineens schoon!
Dat komt door de omstandigheden van de accommodatie van het vakantieverblijf. Het was een behoorlijk vochtige week met regelmatig flinke regenbuien en lang nadruppelende hoge bomen. Onder die omstandigheden blijven kleding, kranten en handdoeken klam aanvoelen en drogen natte zwemkleding en badhanddoeken bijna niet. Het voelt wel iets beter wanneer je de verwarming aanzet en het behaaglijk warm wordt in het huisje, maar het droogproces gaat er helaas niet sneller door. We trokken er elke dag op uit, dus deerde het binnenklimaat ons niet echt. En 's nachts hadden we het in ieder geval niet koud dankzij een dik vier-seizoenendekbed.

Maar bij thuiskomst merk je wel meteen het enorme verschil en realiseer je je dat des te meer. Niets geen vochtige, muffe lucht, maar ruimte, licht en geen vreemde geurtjes. Als je weer thuis bent ruik je pas dat de muffe geur van vocht in je kleding en de knuffels van de kinderen is  blijven hangen. Dan is het extra heerlijk om weer in je eigen huis te zijn. Door een vakantie waardeer je meer wat je hebt en kijk je weer anders in het rond. Je eigen grenzen worden weer opgerekt. Want wat eerst 'stoffig' was, heet nu ineens 'schoon'!!

Tuinweelde 2: pruimentijd

Het is zomer en dan is het tijd om te oogsten. Vruchtbomen zijn een wonder: eerst bloeien ze, daarna komen er bladeren aan en daarna volgt een groeiproces van de vruchten. Wij hebben in onze tuin een perenboom (9 peren dit jaar die begin juli per dag wel een stukje lijken te groeien), een appelboompje ('wel 80 appels' volgens mijn dochter en voor haar begrippen is 80 heel erg veel) en twee pruimenbomen (vorig jaar minder oogst, dit jaar weer heel veel dankzij het milde voorjaar). Ik volgde de groei op de voet.

Dit jaar hangen er grote trossen pruimen aan de bomen. Eerst waren ze zo klein als olijven, dan groeien ze en daarna zie je de eerste kleur verschijnen. Spannend.

Juli is pruimentijd en dan zie je elke dag wel een paar pruimen hangen die precies de goede paarse kleur hebben. Dus gaan wij elke ochtend de bomen inspecteren, want het gaat echt heel snel. En dan moet je ze gauw plukken, anders gaan vogels ervan snoepen.

Soms kunnen we er bijna niet bij en moeten we een hulpmiddel (een lange grijparm) gebruiken om die ene pruim, die ver weg hangt, te kunnen plukken!

Op een hoogtijdag was de oogst enorm: meer dan 50 stuks die rijp waren! We hadden al een heleboel buren blij gemaakt met pruimen (door mijn dochter rondgebracht), maar met zo'n grote portie fruit kunnen we natuurlijk ook iets anders doen.

Met een mix voor appeltaart bak je gemakkelijk een pruimentaart! Onze pruimen zijn lekker zoet, dus dan hoeft er bijna geen suiker bij. We hebben er heerlijk een paar dagen van gegeten. Jammer dat je dat niet kunt ruiken...

Ik hoop dat we volgend jaar weer zo'n goed pruimenjaar krijgen!!

Wordt binnenkort vervolgd met Tuinweelde 3. Dat zal gaan over: de oogst van appels en peren uit eigen tuin.

Verdriet

Tijden
van verdriet,
dan weer blijheid.
Dat hoort bij het
leven.


Droefheid,
tranen, verdriet.
Oma wordt gemist.
Nooit meer haar stem.
Droefheid.


Familie
komt samen
rond een kist.
Haar muziek draait. Wij
huilen.


'Overleden'
zeggen wij,
kinderen zeggen 'dood'.
Het verdriet is wel
hetzelfde.

Boze dochter, boze zoon

Dochter mag als ze uit school komt, op de computer. Zoon komt even later ook thuis uit school met het idee om ook op de computer te gaan. Hij staat paf als hij haar ziet zitten en roept boos: 'Zit ze nu alwéér op een kastje?' 'Nou-oouuh!' roept dochter, maar ze gaat rustig door met haar spelletje. Zoon probeert na twee minuten of hij nu ook even op de computer mag, maar dochter wil er op blijven. Na nog eens vijf minuten probeert zoon het nog eens: 'Als ik nu erop mag, dan gaan we straks samen iets doen.' 'Nee-eeh!' roept dochter. 'Oooh, jij ook altijd. Je verpest mijn hele leven!' schreeuwt zoon en hij gaat luid stampend naar zijn kamer. Hij is totaal doof voor eventuele moederlijke opvoedingsadviezen zoals: rustig blijven, los het samen op of loop niet weg, dus houd ik me even afzijdig.
Na tien minuten is zijn boosheid gezakt en probeert hij nogmaals bij zijn zusje of hij erop mag en wonder boven wonder stemt zij er nu wel mee in! Conflict opgelost. Ik zucht, maar weet in mijn hart dat het niet lang rustig zal blijven.

Maar nu zoon ineens op de computer zit heeft dochter niets meer te doen. 'Mam, ik verveel me!' zegt ze tegen mij. De ideeën die ik opper (spelen met de poppen, het keukentje, poppenhuis of een puzzel) worden allemaal van tafel geveegd. 'Kun je niks leúks bedenken, mam,' klaagt ze luidkeels. 'Nee, ik kan niks meer bedenken,' zeg ik. 'Oooh, jij bent de stómste mama. Dit is de stomste dag van mijn leven!' roept ze uit. Ik noem toch nog een laatste idee die ergens van ver komt: 'Zullen we samen een boekje gaan lezen?'
'Jaaaahh! roept ze uit en haar hele gezichtje klaart op en straalt geluk uit. Al snel zitten we samen op de bank om de beurt een bladzijde te lezen, haar warme lijfje tegen me aangedrukt. Ik ben heel gelukkig op dit moment, besef ik. Mijn dochter blijkbaar ook, want ik krijg een knuffel en ze zegt: 'Mama, je bent de allerliefste mama! Dit is de leukste dag van mijn leven!' Tja, ook kinderen kennen ups en downs, maar dan wel in achtbaantempo...

Tuinweelde 1

 De pioenroos bloeit bescheiden dit jaar: maar drie bloemen in totaal. Maar: ze zijn wel weer ontzettend mooi!!

 Een wit plantje met prachtige bloemetjes.

 Kleine bosviooltjes in paars, prachtig. En ze bloeien al heel lang in een mooie grote ronde pot.

De Latijnse naam weet ik niet, maar ze lijken op korenaren. Ze staan er prachtig bij dit jaar.

Elastiekjes

De verkoop van plastic vakjesdozen is explosief gegroeid. De bouwmarkten en Blokker hebben de verkoop ervan de laatste tijd flink zien groeien. Zelfs zo erg dat de dozen ineens uitverkocht zijn. Voor wie het is ontgaan: de rage van dit moment is armbandjes maken van loom elastiekjes. Mijn kinderen hebben de elastiekjes in een in mijn ogen flinke vierkante bak en daar kun je dan zo lekker in graaien om te zoeken naar die ene kleur. Maar zo denken praktische kinderen er niet over, zij willen ze gesorteerd op kleur in een doos hebben. Nu zijn er ook gevulde dozen te koop, maar die koop je niet als je al -tig zakjes met elastiekjes hebt. De gevulde doos is meer de beginners-set, maar dat zijn mijn kinderen al lang niet meer. Vooral mijn zoon is er veel mee bezig. De eerste instructies voor een eenvoudig armbandje kreeg hij van een klasgenootje.

Toen hij dat in de vingers had wilde hij weleens wat anders maken en daarom zocht hij naar nog meer ideeën op Youtube. Tegenwoordig is dat zo'n beetje een encyclopedie: wil je iets weten dan zoek je naar een instructiefilmpje op Youtube. Het voordeel van deze filmpjes is dat je het kunt zien. Je hoeft nu geen moeilijke werkbeschrijvingen door te worstelen met tekst waar je niets van snapt en waar je meteen in vastloopt. Op internet zie je filmpjes van mensen waarin ze de moeilijkste dingen knutselen van elastiekjes: armbandjes met ingewikkelde sterren of met 'ladders' van elastiekjes erdoor gevlochten. Of diertjes, ringen of haarbanden. En dat allemaal gemaakt van die kleine gekleurde elastiekjes. Het lijkt een beetje op het ouderwetse punniken of haken, maar dan als hippe variant. En de diertjes maken is nog niet zo gemakkelijk. Een beetje frustratie is snel dichtbij.

Als je de elastiekjes kent zie je ineens heel veel mensen met armbandjes lopen. Zowel kinderen als volwassenen en zowel jongens als meisjes maken ze. Er is zelfs een tijdelijke winkel in mijn stad die ze verkoopt. Nu maar hopen dat de vakjesdozen weer snel te koop zijn voordat deze rage voorbij is.