Jaren
gaan sneller
in een mensenleven
naarmate je groeit in
jaren.
Weken
en maanden
gaan snel voorbij
als je je voldoende
vermaakt.
Soms
komen blaadjes
zo snel tevoorschijn
dat ze de bloemen
overschaduwen.
"Wat
eten we?"
vragen mijn kinderen
plus man steeds weer
opnieuw.
Moeder
ben je
elke dag weer.
Hoofdtaak of bijrol, moederen
blijft.
Ik
drink vaak
een beker koffie.
Soms teveel, dan maar
thee.
Medailles
verdien je
door vier avonden
te lopen voor een
medaille.
dinsdag 23 juni 2015
dinsdag 9 juni 2015
Beestenboel (2)
De tweede serie foto's van de Beekse Bergen van eerste Pinksterdag. Zebra's zijn mijn lievelingsdieren (dat zie je hieronder wel) en ik moest gewoon van de vele dieren foto's maken.
Deze keer is het thema dus: strepen. Hieronder een aantal foto's. Let op de verschillen in de strepen!!
 |
| Groepje zebra's die lekker eten |
 |
| Mooie jonge zebra |
 |
| Mooie strepen |
 |
| Twee zebra's die druk zijn met eten |
Niet alleen dieren kunnen strepen hebben, ook bomen bijvoorbeeld. Kijk maar eens goed naar de berken hieronder en je ziet het: ze zijn zwart wit gestreept, net als een zebra!
 |
| Berkenbomen aan het water: ook zwartwit |
maandag 25 mei 2015
Beestenboel (1)
Op eerste Pinksterdag was het mooi weer en dat vonden wij een reden om erop uit te gaan. Net als veel andere mensen gingen wij naar de Beekse Bergen. Wij waren daar al eerder geweest en wisten wat we konden verwachten, maar het was opnieuw een hele belevenis. Er waren heel veel dieren te zien die ik scherp vast kon leggen dankzij het heldere zonnige weer van die dag. Ik kon bijna niet ophouden met fotograferen! Hieronder een aantal dieren die we daar tegenkwamen. En zeg nou zelf: je waant je toch in Afrika!
 |
| Een groep etende zebra's |
 |
| Een jachtluipaard die heerlijk ligt te genieten in de zon |
 |
| Dit hertje stond echt te poseren |
 |
| Pas bij deze foto zie je dat het niet in Afrika is, maar tijdens een autosafari in Nederland. Zelfs in de Beekse Bergen is het fenomeen 'file' bekend! |
 |
| Zo komt een giraffe wel heel erg dichtbij. En dan zie je pas duidelijk hoe groot hij eigenlijk is! |
 |
| De olifanten komen eind van de middag naar binnen en krijgen dan te eten: appels, wortels, brood en ... takken! |
Volgende keer deel 2 van Beestenboel. (Ik schreef het al aan het begin: ik kon niet stoppen met het maken van foto's).
dinsdag 12 mei 2015
Moederdag
Elk jaar keert die ene dag weer terug: Moederdag. En elk jaar is het weer een verrassing wat mijn kind heeft gemaakt. Mijn oudste heeft nu al voor het tweede jaar geen knutselwerkje gemaakt op school en hij verontschuldigd zich er zelfs voor. Maar gelukkig heb ik nog mijn jongste kind dat nog wel wat maakt. Ik vind het een leuk gegeven dat je kind in de klas tijd krijgt om iets voor je te maken, daar heel veel geduld in legt en dan stiekem het ingepakte knutselwerkje verstopt op een plek waar jij niet mag kijken.
Het geheimzinnige dat daaraan voorafgaat is vertederend. Op een dag vraag mijn dochter om 'een glazen potje' voor school. Wat ze ermee gaan doen weet ze nog niet. Samen kijken we in de kast waar we een aantal glazen potjes hebben staan. Deze zijn meer bedoeld om even iets in te bewaren, een restje verf of zoiets. Mijn dochter kiest voor een ferme pot met bruin deksel en een etiket van pindakaas. Later die week vertelt ze trots dat zij de enige was die een pindakaas-pot had meegenomen. Ik vraag of ze de pot heeft geverfd, maar krijg niet een duidelijk antwoord. Ik voel al aan dat het misschien wel voor Moederdag zal zijn en vraag niet verder.
Op de ochtend van Moederdag krijg ik wel het antwoord. De pot pindakaas is veranderd in een pot vol liefde! Op het potje is een kleine taart-onderlegger geplakt met daarop een rood hart van karton. Op het deksel van het potje zit een lief stofje met een elastiekje er omheen. Ik mag het potje openmaken om te kijken wat erin zit. Ik zie een aantal kleine en grote hartjes van gekleurd papier en een langwerpig papiertje waarop staat: 'een pot vol liefde voor mama'. Ik ben vertederd. Mijn dochter heeft de hartjes uit het papier gestanst, heel netjes, en het potje versierd. En dat helemaal voor mij alleen. Ik verheug me nu alweer op volgend jaar!
Het geheimzinnige dat daaraan voorafgaat is vertederend. Op een dag vraag mijn dochter om 'een glazen potje' voor school. Wat ze ermee gaan doen weet ze nog niet. Samen kijken we in de kast waar we een aantal glazen potjes hebben staan. Deze zijn meer bedoeld om even iets in te bewaren, een restje verf of zoiets. Mijn dochter kiest voor een ferme pot met bruin deksel en een etiket van pindakaas. Later die week vertelt ze trots dat zij de enige was die een pindakaas-pot had meegenomen. Ik vraag of ze de pot heeft geverfd, maar krijg niet een duidelijk antwoord. Ik voel al aan dat het misschien wel voor Moederdag zal zijn en vraag niet verder.
Op de ochtend van Moederdag krijg ik wel het antwoord. De pot pindakaas is veranderd in een pot vol liefde! Op het potje is een kleine taart-onderlegger geplakt met daarop een rood hart van karton. Op het deksel van het potje zit een lief stofje met een elastiekje er omheen. Ik mag het potje openmaken om te kijken wat erin zit. Ik zie een aantal kleine en grote hartjes van gekleurd papier en een langwerpig papiertje waarop staat: 'een pot vol liefde voor mama'. Ik ben vertederd. Mijn dochter heeft de hartjes uit het papier gestanst, heel netjes, en het potje versierd. En dat helemaal voor mij alleen. Ik verheug me nu alweer op volgend jaar!
dinsdag 28 april 2015
Jeugdherinneringen (3)
Goedgevulde groentesoep
Tegenwoordig maak ik weleens zelf een grote pan soep. Vooral mijn dochter is gek op kippensoep, mijn zoon wat minder. Ik kook de bouillon met kippenvlees en gooi er soepgroenten bij en macaroni, omdat ik niet van vermicelli houd. Tijdens het koken en roeren denk ik vaak aan de zelfgemaakte soep van mijn oma. Zij kookte altijd op zaterdag een grote pan groentesoep met balletjes. Lekker goedgevulde groentesoep. Met die pan soep was ze voorbereid op zondagseters. Na de kerk kwamen er ooms en tantes en neefjes en nichtjes naar haar toe om koffie te drinken. Iedereen kon daarna blijven eten. De eettafel werd uitgetrokken, extra keukenstoelen werden van boven gehaald (houten stoelen die later groen waren geverfd) en het zondagse bestek werd uit de cassette gehaald. Lekkere soep aten we dan. En oma zei bij het opscheppen altijd: 'Goed roeren, want het lekkerste zit onderin!'
Bamiblok
Laatst had ik weer eens zin in een bamiblok. De vorm, geur en smaak brachten me weer even terug naar vroeger toen ik enkele jaren voor onderzoek en controle naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen moest. De schoolarts in de hoogste klas van de basisschool ontdekte dat 'er iets mis was met mijn rug'. De artsen in het ziekenhuis in Nijmegen waren goede specialisten en zij hielden de groei in de gaten. Vanuit Drenthe reisden wij met de trein naar Nijmegen. We namen gesmeerde broodjes mee voor onderweg. Maar op de terugreis trokken mijn vader en ik graag een bamiblok 'uit de muur'. Op een koud en winderig perron waar we nog ruim een half uur moesten wachten op de trein naar huis hadden we wel zin in iets warms. We waren een beetje gaar van het wachten in een warm ziekenhuis en dan aten wij allebei zo'n blok. En op dat moment smaakte het bijzonder lekker. Maar na al die jaren smaakt het thuis ook best!
Heinz sandwich spread
Het is nog steeds te koop en in steeds meer smaken: Heinz sandwich spread. Onlangs heb ik het weer een s gekocht. In de winkel zocht ik op het etiket wat het verschil was tussen 'pikante groenten' en 'mediterraan'. Na wat ronddraaien vind ik op het potje de tekst in kleine letters. En wat schets mijn verbazing: op beide potjes staat precies dezelfde omschrijving! Er staat: Heinz sandwich spread is een lekkere lichte spread. De combinatie van knapperige stukjes groenten maken deze spread fris van smaak. Een welkome variatie op de boterham. Lekker fris, lekker anders.' Maar wat het verschil is tussen beide smaken kan ik niet vinden, ook niet bij de ingrediënten. Ik heb de pikante groenten gekocht en deze is heel lekker. Ik weet nog niet of ik de volgende keer de mediterrane ga proberen. Wie weet wel hoe die smaakt?
Tegenwoordig maak ik weleens zelf een grote pan soep. Vooral mijn dochter is gek op kippensoep, mijn zoon wat minder. Ik kook de bouillon met kippenvlees en gooi er soepgroenten bij en macaroni, omdat ik niet van vermicelli houd. Tijdens het koken en roeren denk ik vaak aan de zelfgemaakte soep van mijn oma. Zij kookte altijd op zaterdag een grote pan groentesoep met balletjes. Lekker goedgevulde groentesoep. Met die pan soep was ze voorbereid op zondagseters. Na de kerk kwamen er ooms en tantes en neefjes en nichtjes naar haar toe om koffie te drinken. Iedereen kon daarna blijven eten. De eettafel werd uitgetrokken, extra keukenstoelen werden van boven gehaald (houten stoelen die later groen waren geverfd) en het zondagse bestek werd uit de cassette gehaald. Lekkere soep aten we dan. En oma zei bij het opscheppen altijd: 'Goed roeren, want het lekkerste zit onderin!'
Bamiblok
Laatst had ik weer eens zin in een bamiblok. De vorm, geur en smaak brachten me weer even terug naar vroeger toen ik enkele jaren voor onderzoek en controle naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen moest. De schoolarts in de hoogste klas van de basisschool ontdekte dat 'er iets mis was met mijn rug'. De artsen in het ziekenhuis in Nijmegen waren goede specialisten en zij hielden de groei in de gaten. Vanuit Drenthe reisden wij met de trein naar Nijmegen. We namen gesmeerde broodjes mee voor onderweg. Maar op de terugreis trokken mijn vader en ik graag een bamiblok 'uit de muur'. Op een koud en winderig perron waar we nog ruim een half uur moesten wachten op de trein naar huis hadden we wel zin in iets warms. We waren een beetje gaar van het wachten in een warm ziekenhuis en dan aten wij allebei zo'n blok. En op dat moment smaakte het bijzonder lekker. Maar na al die jaren smaakt het thuis ook best!
Heinz sandwich spread
Het is nog steeds te koop en in steeds meer smaken: Heinz sandwich spread. Onlangs heb ik het weer een s gekocht. In de winkel zocht ik op het etiket wat het verschil was tussen 'pikante groenten' en 'mediterraan'. Na wat ronddraaien vind ik op het potje de tekst in kleine letters. En wat schets mijn verbazing: op beide potjes staat precies dezelfde omschrijving! Er staat: Heinz sandwich spread is een lekkere lichte spread. De combinatie van knapperige stukjes groenten maken deze spread fris van smaak. Een welkome variatie op de boterham. Lekker fris, lekker anders.' Maar wat het verschil is tussen beide smaken kan ik niet vinden, ook niet bij de ingrediënten. Ik heb de pikante groenten gekocht en deze is heel lekker. Ik weet nog niet of ik de volgende keer de mediterrane ga proberen. Wie weet wel hoe die smaakt?
zondag 12 april 2015
Liefde voor Amersfoort
Kort geleden begon de zomertijd. Dat betekent dat er weer een nieuw toeristenseizoen voor de deur staat. In de zomermaanden komen er meer toeristen en sommige attracties gaan na een winterstop weer beginnen. Een mooi moment om de vrijwilligers die zich in het centrum van Amersfoort inzetten eens in het zonnetje te zetten als dank voor hun inzet, dacht City Marketing. Onder de titel 'Liefde voor Amersfoort'. In het zonnetje gezet werden we. Alleen niet door het weer, want het regende de hele middag nogal hard. Toch voelden we ons wel in het zonnetje gezet, omdat we zo werden verwend.
Het begon in De Mariënhof met koffie/thee en veel lekkers. Daarna konden we meedoen aan verschillende activiteiten waarvoor we ons van te voren hadden opgegeven. Ik deed mee aan een ritje in een tuktuk (zie de foto hieronder), een stadswandeling en een high tea. Anderen kozen voor een torenbeklimming, wijnproeverij, een kappers knipbeurt, knutselen of een taart versieren. Er was heel veel keus, waarbij je wel moest uitvogelen of je met de start- en eindtijd van de activiteiten wel uitkwam. Tussendoor mochten we een patatje halen of een ijsje. En als afsluiting van de middag werd er nog geborreld.
Omdat het op die eerste zomertijd-zondag nogal regende was het niet druk in de stad, maar het werd er toch levendig door al die vrijwilligers die zich naar de activiteiten begaven. Allemaal hadden we een grote lach op ons gezicht, omdat we zo aan het genieten waren. Ook al werden we nat van de regen, het deerde ons niet.
Flexibel als we zijn als vrijwilligers werd de stadswandeling ingekort, de mensen in de open rondvaartboot zaten met grote paraplu's op om droog te blijven en degenen die gingen steppen trokken gewoon hun regenpakken aan. Van binnen werden we warm omdat we zo in de watten werden gelegd. Als vrijwilliger zetten we ons in voor de stad, maar we hebben allemaal natuurlijk wel werk gekozen dat we leuk vinden en dat ons ligt. Al die waardering hoeft dus eigenlijk niet, denken we bescheiden...
Door het regenachtige weer heb ik verder geen foto's gemaakt. Op de website liefdevooramersfoort.nl staan gelukkig wel foto's. Op de eerste fotocollage die je tegenkomt op de pagina reacties zie je een fotocollage. De bovenste foto in het midden is een foto van mijn high tea.
Hier zie je hoe leuk en gezellig het was. Al ben ik bescheiden, eigenlijk hoop ik wel een beetje dat het volgend jaar een vervolg gaat krijgen!
Het begon in De Mariënhof met koffie/thee en veel lekkers. Daarna konden we meedoen aan verschillende activiteiten waarvoor we ons van te voren hadden opgegeven. Ik deed mee aan een ritje in een tuktuk (zie de foto hieronder), een stadswandeling en een high tea. Anderen kozen voor een torenbeklimming, wijnproeverij, een kappers knipbeurt, knutselen of een taart versieren. Er was heel veel keus, waarbij je wel moest uitvogelen of je met de start- en eindtijd van de activiteiten wel uitkwam. Tussendoor mochten we een patatje halen of een ijsje. En als afsluiting van de middag werd er nog geborreld.
 |
| Gauw een foto gemaakt vanuit de tuktuk, maar we reden snel! |
Omdat het op die eerste zomertijd-zondag nogal regende was het niet druk in de stad, maar het werd er toch levendig door al die vrijwilligers die zich naar de activiteiten begaven. Allemaal hadden we een grote lach op ons gezicht, omdat we zo aan het genieten waren. Ook al werden we nat van de regen, het deerde ons niet.
Flexibel als we zijn als vrijwilligers werd de stadswandeling ingekort, de mensen in de open rondvaartboot zaten met grote paraplu's op om droog te blijven en degenen die gingen steppen trokken gewoon hun regenpakken aan. Van binnen werden we warm omdat we zo in de watten werden gelegd. Als vrijwilliger zetten we ons in voor de stad, maar we hebben allemaal natuurlijk wel werk gekozen dat we leuk vinden en dat ons ligt. Al die waardering hoeft dus eigenlijk niet, denken we bescheiden...
Door het regenachtige weer heb ik verder geen foto's gemaakt. Op de website liefdevooramersfoort.nl staan gelukkig wel foto's. Op de eerste fotocollage die je tegenkomt op de pagina reacties zie je een fotocollage. De bovenste foto in het midden is een foto van mijn high tea.
Hier zie je hoe leuk en gezellig het was. Al ben ik bescheiden, eigenlijk hoop ik wel een beetje dat het volgend jaar een vervolg gaat krijgen!
woensdag 1 april 2015
Tijd
Tijd is toch een raar begrip, ongrijpbaar. Als je het druk hebt gaat de tijd heel snel, maar heb je tijd zat dan lijkt het soms heel langzaam te gaan. Soms weet je niet waar je de tijd vandaan moet halen, soms heb je zoveel tijd over dat het op je afkomt. Vreemd.
Mijn dagen zijn vooral gevuld met kleine dingen thuis. Vanaf 7 januari werk ik 10 uur per week, niet al te veel uren. Alle andere kleine dingen zijn: het brengen en halen van mijn jongste kind, boodschappen doen, kinderen aandacht geven, koken en af en toe wat aan het huishouden doen (niet mijn hobby). Het lijkt een lange lijst van klussen die ik doe, maar het valt best mee en toch voelt het soms als heel druk. Leuke dingen voor mezelf die ik verder nog wil of moet doen moeten naar mijn gevoel steeds snel tussendoor, want de school gaat al bijna weer uit en dan moet ik er weer staan. Als mijn man soms vraagt of ik een bepaald klusje heb gedaan, dan zeg ik soms uit gewoonte dat ik er geen tijd voor heb gehad...
Maar eigenlijk houd ik best veel tijd over om iets leuks te doen. Soms weet ik niet eens wat ik met mijn tijd moet doen, zoveel tijd heb ik.
En dat is meteen het probleem: eigenlijk heb ik zoveel tijd dat ik heel veel kan doen, maar ik kan soms gewoon niet kiezen wát ik wil gaan doen. Raar is dat eigenlijk. Als je het druk hebt dan doe je sommige dingen snel tussendoor. Maar als je genoeg tijd hebt doe je dingen op je gemak of je stelt het nog even uit tot vanmiddag of morgen, gewoon omdat je er nu even geen zin in hebt. Je bent niet efficiënt met je tijd bezig en eigenlijk is dat wel jammer, want wat zou ik toch veel kunnen doen in alle tijd die ik nu heb!
Bij het woord 'tijd' kom je vanzelf uit op allerlei uitdrukkingen: de hoogste tijd, weinig tijd, met je tijd meegaan, de tijd zal het leren. De mooiste vind ik: mijn tijd komt nog wel. Daar klamp ik mezelf een beetje aan vast, het klinkt hoopvol, beloftevol. Zo van: nu even nog niet, maar het komt wel weer. En dan zal ik, denk ik, weemoedig terugdenken aan deze periode van 'zeeën van tijd' en spijtig bedenken dat ik die tijd niet tot het uiterste benut heb.
Mijn dagen zijn vooral gevuld met kleine dingen thuis. Vanaf 7 januari werk ik 10 uur per week, niet al te veel uren. Alle andere kleine dingen zijn: het brengen en halen van mijn jongste kind, boodschappen doen, kinderen aandacht geven, koken en af en toe wat aan het huishouden doen (niet mijn hobby). Het lijkt een lange lijst van klussen die ik doe, maar het valt best mee en toch voelt het soms als heel druk. Leuke dingen voor mezelf die ik verder nog wil of moet doen moeten naar mijn gevoel steeds snel tussendoor, want de school gaat al bijna weer uit en dan moet ik er weer staan. Als mijn man soms vraagt of ik een bepaald klusje heb gedaan, dan zeg ik soms uit gewoonte dat ik er geen tijd voor heb gehad...
Maar eigenlijk houd ik best veel tijd over om iets leuks te doen. Soms weet ik niet eens wat ik met mijn tijd moet doen, zoveel tijd heb ik.
En dat is meteen het probleem: eigenlijk heb ik zoveel tijd dat ik heel veel kan doen, maar ik kan soms gewoon niet kiezen wát ik wil gaan doen. Raar is dat eigenlijk. Als je het druk hebt dan doe je sommige dingen snel tussendoor. Maar als je genoeg tijd hebt doe je dingen op je gemak of je stelt het nog even uit tot vanmiddag of morgen, gewoon omdat je er nu even geen zin in hebt. Je bent niet efficiënt met je tijd bezig en eigenlijk is dat wel jammer, want wat zou ik toch veel kunnen doen in alle tijd die ik nu heb!
Bij het woord 'tijd' kom je vanzelf uit op allerlei uitdrukkingen: de hoogste tijd, weinig tijd, met je tijd meegaan, de tijd zal het leren. De mooiste vind ik: mijn tijd komt nog wel. Daar klamp ik mezelf een beetje aan vast, het klinkt hoopvol, beloftevol. Zo van: nu even nog niet, maar het komt wel weer. En dan zal ik, denk ik, weemoedig terugdenken aan deze periode van 'zeeën van tijd' en spijtig bedenken dat ik die tijd niet tot het uiterste benut heb.
Abonneren op:
Posts (Atom)