Wereldse smaken

We zijn onlangs voor het eerst bij de Food Village in Amersfoort geweest. Tot zo'n jaar terug waren er een aantal winkeltjes gevestigd aan een lang straatje, een soort koopgoot. Nu is de lange rij winkels één groot lang pand geworden die gevuld is met houten tafels met banken en hogere tafels met krukken. Aan de achterwand van het lange gebouw zijn balies gemaakt met keukens erachter. Elke balie verkoopt andere gerechten. Zo kun je kiezen of je Marokkaans wilt eten, Chinees, Mexicaans, Amerikaans of Italiaans. Je bestelt een gerecht en rekent dit af bij de betreffende balie. Op die manier stel je je eigen menu samen, want je kunt natuurlijk bij meerdere balies wat bestellen. Je kunt alles in een keer kopen en opeten, maar je kunt het natuurlijk ook in etappes kopen en opeten. Je mag zo vaak heen en weer lopen als je zelf wilt. Wat je koopt neem je mee naar je plaats bij een tafel. Tussendoor kun je rustig blijven zitten en om je heen kijken.

Wij gingen er als gezin naar toe en het was een verrassend succes. Mijn zoon nam Mexicaans eten en hij liet zijn zusje proeven met de woorden: "Dit móet je proeven, het is echt superlekker!" Ook mijn dochter at meerdere gerechtjes. Natuurlijk waren ook de patatten erg in trek, maar 'biologische boerenfriet' klinkt veel gezonder dan gewoon patat, en het is anders en lekker.

In een nieuwe omgeving willen ze dus toch wel experimenteren en ontdekken. Wij hebben er nu een leuk eetadresje bij!

Naar de lucht staren

Ik zit buiten wat naar de lucht te staren, hopend op wat inspiratie. Ik zie witte wolkjes voorbij drijven in blauwe lucht met lichte zonnestralen beschenen. De wolkjes blijven drijven, maar er komt geen inspiratie. Dus besluit ik wat ik zie maar op te schrijven, kijken of er dan wel inspiratie gaat komen.
Meestal werkt het anders, zit ik bijvoorbeeld in de krant te bladeren en dan kan me zomaar ineens een onderwerp te binnen schieten. Het werkt wel raar: het komt zomaar, op momenten dat je het niet verwacht, dan is het er zomaar.

Ik heb net een dik boek gelezen dat een hele geschiedenis beschrijft met aan het eind nog wat verrassende dingen waaruit blijkt dat de geschiedenis zich herhaald. Heerlijk om een dik boek te lezen, ik kan er helemaal in verdwijnen. Maar ik denk ook heel vaak bij het lezen van mooie zinnen of moeilijke woorden: zo kan ik niet schrijven! En dan voel ik me maar een beginneling die wil schrijven en dat niet echt kan. Ja, voorzichtig een maandelijkse column schrijven kan ik wel, maar niet meer dan dat. Geen hele roman of thriller. En dan werpt zich weer die eeuwige vraag zich op die steeds terugkomt als een boemerang: wat wil ik, wat kan ik, waar wil ik naar toe, waar wordt ik warm van? Maar ik heb geen roeping of een groot talent, dat duidelijk is. Ik kan van alles een beetje en niet meer dan dat. Niet iets om een beroep van te maken. Het blijft moeilijk om een duidelijke weg te kiezen. Ik voel me er vaak onzeker over, maak fouten en wordt nog onzekerder. Help, wat moet ik toch?! Misschien als ik er niet aan denk weet ik het ineens wel, komt het net als inspiratie zomaar onverwachts naar me toe.
Ik blijf gewoon nog even in de lucht staren, wie weet wat er dan komt!

Tulpen

Soms kan ik heel erg blij worden van bloemen op tafel. Kijk maar eens goed naar deze foto's van tulpen. Door de dubbele bloemen en de roze met witte kleur zijn ze prachtig. Ze zullen niet lang meer staan, dus is het de hoogste tijd om ze op de foto te zetten en op mijn blog te plaatsen. Dan kan ik er nog lang van genieten.

Een bos tulpen op tafel

Een tulp in close-up, zelfs de zwarte meeldraden zijn nu goed te zien

Deze tulp zit in het midden nog een beetje dicht, het hart houdt hij nog even geheim

Welke bloemen ik na deze bos op tafel ga zetten weet ik nog niet. Na een aantal malen tulpen wil ik eigenlijk ook wel weer een andere soort bloem. Binnenkort ga ik maar weer eens kijken wat ze hebben. Of misschien krijg ik weleens een bosje cadeau... Maar als het te lang duurt ga ik zelf naar de winkel!

Voorjaarsbloesem

Als je naar buiten kijkt zou je het af en toe niet zeggen, maar het is toch echt lente. Vorige week maakte ik deze foto's toen het nog mooi weer was. Gelukkig maar, want inmiddels is er al veel bloesem weggewaaid en weg geregend. Als op een dag het zonnetje schijnt dan ziet de tuin er zo mooi uit. Dan moet ik gewoon even naar buiten met mijn fototoestel om wat plaatjes te schieten. En het gekke is dan dat je steeds meer dingen gaat zien die je even moet vastleggen! Hieronder de resultaten. Kijk en geniet maar mee.

Perenstruik in bloei. Ik hoop dat alle bloemetjes uiteindelijk uitgroeien tot peren, zodat dit jaar een goed perenjaar wordt!

De appelboom is in knop: nog even geduld hebben voordat de witte bloemetjes zichtbaar zijn.

Vergeet me nietjes met gefilterd zonlicht. Een prachtig gezicht dat me een gevoel van 'sprookjes van duizend-en-een-nacht' geeft. Gewoon betoverend mooi.

Tijdens een wandeling door de tuin zijn zelfs paardenbloemen in het gras ineens mooi om een foto van te maken. In het zonlicht is het geel nog geler.

Haiku (4)

Gedichten van drie regels met steeds 5, 7 en 5 lettergrepen.


In de lucht zie ik
duizend sterren glinsteren.
En een volle maan.


De Neerlandse wolk
is wereldwijd bekend.
Ik zie er nu veel!


De wolkenluchten
van Nederland zijn bekend.
Ik zie nu waarom.


De hagel tikt hard
op de voorruit van mijn Ka.
De wissers gaan snel.

Voorjaar en griep

Regen,
hagel en
soms natte sneeuw
wisselen opeens af met
zon.


Griep
gaat rond,
al maandenlang en
lijkt bij ons te
zijn.


Een
zwaar hoofd,
een misselijk gevoel.
Paracetamol weigert dienst. Griep
soms?


Beurtelings
mijn kinderen,
man en ikzelf
niet helemaal fit. Is't
griep?

Plastic tasjes

Het is even wennen dat je niet meer standaard een plastic tasje krijgt in de winkel. Meestal neem ik wel een opvouwbaar tasje mee, maar zul je net zien dat ik dat in 2016 regelmatig vergeet. Net als er niet meer gratis tasjes worden verstrekt. Dus betaal ik toch soms maar een klein bedragje, want ik wil nog verder winkelen en dat gaat zo lastig als ik ook nog losse kleine spullen vast moet houden.
Mijn man vindt het niet meer verstrekken van plastic tasjes onzin. Volgens hem is Nederland weer eens heel streng in het opvolgen van regels van de EU. Er zouden meer producten zonder plastic moeten worden aangeboden. Wat doen al die andere landen op het gebied van plastic. En er zijn toch ook biologisch afbreekbare plastic tasjes...

Ik denk meer aan de reclame die de plastic tasjes eigenlijk waren. Iedereen liep met verschillende tasjes rond in de stad. En het zien van tasjes bij andere mensen brachten mij vaak op het idee om ook nog even die winkel binnen te stappen. Want als iemand anders daar iets had gekocht was er misschien iets wat ik zelf ook niet wil mislopen. Gratis reclame voor de winkels eigenlijk. Ik was altijd blij als mijn handen vol waren met allerlei tasjes, want dan had ik goed geshopt en dat wilde ik op dat moment dan graag laten zien!

Wij hergebruiken thuis de plastic tasjes vaak om spullen mee te nemen op de fiets of in de auto, voor de werkjes die mijn dochter van school mee naar huis krijgt, of als afvalzakje op het aanrecht of in de badkamer. Vraag ik me toch even af welke zakjes ik in het vervolg moet gaan gebruiken...