Een thriller gepubliceerd!

Korte stukjes schrijven

Als ik schrijf zijn het vaak korte stukjes. Een blog, column of gedicht lukt mij gemakkelijk. Losse notities op kleine papiertjes maak ik ook veelvuldig. Een dagboek bijhouden is weer niets voor mij, omdat ik me dan gedwongen voel om elke dag te schrijven. Ik heb niet zo’n boeiend leven waar ik hele stukken over kan schrijven en al snel zijn het alleen maar steekwoorden. Voor het lezen van een boek kies ik juist voor een dik exemplaar. Heerlijk vind ik het om in een andere wereld ondergedompeld te zijn en mee te leven met de personages. Het moment dat het boek uit is wil ik zo lang mogelijk uitstellen en bij een dikke pil duurt dat lekker lang. 

Iets anders schrijven

Na jaren van korte teksten kreeg ik de wens om langer over een onderwerp door te schrijven en daarom begon ik in een leeg schriftje met pen te schrijven over een vrouwelijke hoofdpersoon. Haar belangrijkste karaktertrek had ik tijdens een schrijfcursus al bedacht: ze moest impulsief zijn, waardoor ze in allerlei ongemakkelijke situaties terecht komt. Zelf ben ik vooral bedachtzaam en spring ik niet zo uit de band. Af en toe heb ik een jolige bui waarin ik er zomaar spontaan iets uit flap en dan sta ik van mezelf te kijken. Daardoor weet ik een beetje hoe het is om impulsief te zijn en kon ik me in haar verplaatsen.

Meer spanning

Ik begon het verhaal vanaf het moment dat zij net zonder werk zit, maar daarover schrijven werd vreselijk saai en huilerig. Er moest veel sneller iets spannends gebeuren. Precies op dat moment bedacht ik een aantrekkelijk personage: een man die pakketbezorger is en bij haar aan de deur komt. Zijn naam wist ik direct, John. De naam voor mijn vrouwelijke hoofdpersonage kon ik maar niet vinden. Lange tijd noemde ik haar X. Wat ik zocht was een bijzondere naam die je op twee manieren kunt afkorten. Na wat speurwerk op internet vond ik de naam Adeline. Haar vriend kort dit af tot Ada, maar de nieuwe man noemt haar Lynn. Die koosnamen geven meteen het verschil tussen beide mannen aan.

Dè kleurrijke schrijfgroep

Na een aantal schrijfcursussen leerde ik wel beter schrijven, maar nog steeds was mijn schrijfplan niet goed. In december 2019 werd ik lid van Dè kleurrijke schrijfgroep  een groep schrijvers waarbij ik me thuis voel. Schrijfcoach Jolanda Pikkaart gaf mij als coach een heleboel adviezen nadat ze mijn manuscript gelezen had. De volgorde van de hoofdstukken werden aangepast en veel woorden werden weggestreept. Ik leerde om dingen te beschrijven in plaats van alles te vertellen.

Een aparte hobby

Bij Adeline past een bijzondere hobby. Mijn eigen hobby’s lezen, zumba en sudoku puzzels zijn niet zo uitdagend, maar die passen niet bij een durfal als hoofdpersoon. Sommige mensen vinden de ballonvaart die ik ooit maakte al spannend, maar in wezen is het een rustige bezigheid. Als je tenminste een betrouwbare ballonvaarder hebt die met goed weer gaat varen… Ik koos voor Adeline een spannender activiteit in de lucht, namelijk parachutespringen, wat een veel dynamischer sport is. Ze komt ook in aanraking met het gevaarlijker basejumpen waarbij je met een parachute van een hoog gebouw springt. Er zou daarbij best iets mis kunnen gaan, iets wat gegarandeerd voor spanning zorgt.

Een extra personage

Bladzijden vol had ik al geschreven toen ik opeens een zin opschreef die ging over een vrouw waar wat mee was gebeurd. Haar naam noteerde ik er meteen in een vloeiende beweging achteraan. Zij meldde zichzelf aan en dat was een moment van pure inspiratie. Opeens werd het verhaal zomaar een thriller. Ik was toen genoodzaakt het begin van het verhaal aan te passen en ook moest ik het verdere verloop plus een spannende afloop bedenken. Dat lukte me niet alleen, maar gelukkig wilde een vriendin met me meedenken. Op een avond gingen we brainstormen met een glaasje wijn erbij en aan het einde van de avond hadden we een plot bedacht.

Sprong in het diepe

Wat we hebben verzonnen ga ik hier niet verklappen, maar wij waren er zelf ook verrast door ons idee! Ik wed dat jij dat ook zult zijn als je ‘Sprong in het diepe’ leest. Mijn psychologische thriller is uitgegeven en het eerste exemplaar werd uitgereikt op 10 april 2021. Op deze dag verschenen nog 4 andere boeken van dè kleurrijke schrijvers.  Verkrijgbaar bij Droomvallei Uitgeverij en alle (online) boekhandels. Laat je me weten wat je ervan vindt??

24 dagen voor Kerstmis - recept hoofdgerecht

24 Days Till Christmas

Vanaf 1 december tellen we 24 dagen af totdat het Eerste Kerstdag is. Elke dag is er iets anders te doen of te lezen. Gisteren, 7 december, las je via deze link: www.sprankelonline.be alles over het zelf maken van een Kerstbingo. Spelletjes zijn altijd leuk om te doen, maar vooral met kerst.

Recept hoofdgerecht

Vandaag gaan we alvast bedenken wat we gaan eten met kerst. Normaal gaan wij als gezin (man, twee kinderen en ikzelf) al niet uit eten met de Kerstdagen, dit jaar zal het er hoogstwaarschijnlijk ook niet van komen. Wij blijven die dagen liever in ons eigen huis met kerstmuziek aan, of we kijken een kerstfilm op de loungebank of we doen gezelschapsspelletjes aan de keukentafel. Tussendoor nemen we er een lekker koekje, chocolade of wat tapas bij. Daar zitten we meestal al zo vol van dat we geen grote maaltijd op tafel zetten. Voor het avondeten kiezen we dan ook niet voor een vijfgangendiner, maar houden we het eenvoudiger.

Weinig tijd

We willen voor het kerstdiner ook niet te lang in de keuken staan. Van te voren blader ik weer door tijdschriften en daarin lees ik de lekkerste recepten, maar de meeste daarvan zullen mijn gezin niet bekoren, dat weet ik bij voorbaat. Ook is het handig om iets in de oven te kunnen schuiven en die dan het werk laten doen. Daarom maak ik deze kerst een plateau waar bijna alles op zit en die je in de oven schuift. Alles wat je dan nog hoeft te doen is halverwege nog iets toevoegen en dan begint het lekker te ruiken. Als het belletje van de oven gaat is het klaar en haal je het eruit. Je zet het op de gedekte tafel en je kunt eten. Daarna is het een kwestie van aanschuiven.

Het recept is: aardappelpartjes met chorizo en groenten.

De oven verwarm je voor op 200 °C. Spreid twee zakken aardappelpartjes (diepvries) uit op een bakplaat waar je bakpapier op hebt gelegd. Plaats de bakplaat in de oven en laat 10 minuten bakken. Haal dan de bakplaat uit de oven en bestrooi de aardappelpartjes met stukjes chorizo (200 gr), 1 ui of 2 bosuitjes, 3 rode paprika’s en daaroverheen + 75 gr. geraspte kaas. Doe de bakplaat nog eens 10 minuten terug in de oven. Daarna is je gerecht klaar en zet je het zo op tafel.

Om het extra uitgebreid te maken kun je er nog sla of appelmoes bij serveren.

Extra tip voor als je kleine kinderen hebt: meestal vinden zij warme, zacht paprika niet lekker. Doe dan de gesneden paprika er pas op als je de ovenschotel op tafel hebt gezet. De paprika blijft dan knapperig.

Het ruikt lekker

Dit gerecht is niet moeilijk om te maken, het valt in de smaak (bij mij thuis tenminste wel) en het ruikt ook nog eens heerlijk als je het op tafel zet. Je huisgenoten zullen denken dat je uren in de keuken hebt gestaan, maar het geheim is dat het niet veel tijd kost om het te maken.

Bij mij willen ze dit wel iedere week eten.

Eet smakelijk!

En morgen..

Morgen 9 december kun je op het blog van Elsa Rooyakkers & Inge Minten (via deze link Elsarblog.com) lekker knutselen. Zij verzorgen een DIY kerstboompjes maken van oude krant plus printable. Alvast veel plezier.

Op een cover

Vandaag viel het tijdschrift Flow met een enorme klap op mijn deurmat. Een fijn moment als dat gebeurd, want ik geniet altijd van dit tijdschrift, van de verhalen en de mooie illustraties. Een extra dik nummer is het deze keer. Ik pak het dikke pakket op en ik zie mezelf op de voorkant staan!!

Ik zit ook vaak op die manier, de benen over elkaar geslagen, met een omslagdoek en een boek lezend.

Vooral bij het kapsel lijkt ze sprekend op mij!! Ik heb hetzelfde haar. Zelfs mijn man zag het meteen. Al krijgen mijn haren al wel wat zilveren streepjes...

Deze voorkant ga ik goed bewaren, want dit is echt te gek! En ik ken de tekenares helemaal niet. Bizar.

Speeltuin voor koolmeesjes

Als ik aan de keukentafel zit en door het voorraam naar buiten kijk zie ik het boompje in de voortuin. Nu staat hij daar bijna zonder blad. Het boompje is af en toe een kleine speeltuin voor vogeltjes, zoals vanochtend drie koolmeesjes. Ze komen vrolijk aangevlogen, ze gaan ieder op een eigen tak zitten. Er zijn veel takken, dus er is keus zat. En ze tsjirpen de hele tijd vrolijk. Ze blijven zelfs zitten als er een fietser voorbijkomt. Ze dartelen om elkaar heen naar een andere tak, alsof ze met elkaar spelen. Ik geniet ervan en wordt vrolijk door ze.

Snel pak ik mijn mobiel om wat foto's te maken, maar die takken zitten in de weg, want ze zijn natuurlijk aan de andere kant van de boom gaan zitten. Toch lukt het uiteindelijk om ze op beeld te krijgen.

Ik geef toe: je moet goed kijken, maar dan zie je er toch wel drie in totaal! Ik zal je wat hints geven.

Zie jij ze ook??

Rechtsboven

Rechtsboven en linksonder

Leven in de tuin

In de herfst moet er altijd gesnoeid worden en als het een mooie dag is ga ik de tuin in. Op een droge dag begon ik met de twee pruimenbomen achter in mijn tuin.

De eerste dunne takjes heb ik er zo af, maar sommige dikkere takken zitten midden in de kroon en die zijn moeilijk te bereiken. De takkenschaar die te verlengen is zodat je erbij kunt is zwaar. Ik rek om er toch bij te kunnen en raak zelf bijna verstrikt in de takken. Ik loop rondjes om de boom en kijk vanaf welke kant ik de takken het beste kan bereiken. Aan het eind van de snoeibeurt blijven er nog een vijftal lange uitschieters over, maar hoe ik ook mijn best doe, het lukt me niet om erbij te komen. Als ik op een trapje sta zitten ze te ver weg en via de onderkant kan ik er door de andere takken net niet bij. Dan heb ik er genoeg van. Ik heb mijn best gedaan. Misschien kan mijn zoon die laatste takken er nog voor me uithalen. Hij is met zijn zeventien jaar best lang.

Dan hoor ik een vogeltje vrolijk fluiten. Ik kijk rond, maar zie niet waar hij zit. Het gefluit blijft aanhouden. In welke boom zit 'ie nou? En dan zie ik hem zitten, vlakbij mij, op de rand van de schutting. Hij draait zijn kopje en blijft fluiten. Het is een roodborstje. 'O, daar zit je,' fluiter ik. Hij kijkt naar mij en fluit, pfiepfie. 'Ik had je eerst niet gezien.' Pfiepfie. We hebben een echt gesprekje samen. Hij blijft met zijn kopje draaien en kijkt mij af en toe aan. Dan is er een geluid waar hij van schrikt en weg is hij. Wat jammer dat ik geen foto heb kunnen maken van hem.

De volgende snoeidag die ik plan is op een zonnige dag. Nu zijn de peren- en appelboom aan de beurt. Op de appelboom die langs de schutting wordt geleid zit een hele familie lieveheersbeestjes. Ze worden wakker als er rondom hen takjes worden afgeknipt. Ik hoor geen geluid van ze. Ze lopen wel rondjes op hun tak, alsof ze willen zeggen: mogen wij hier blijven zitten?

Wie wonen hier?

Mijn man en ik wandelen regelmatig een rondje door de wijk om even buiten te zijn en de benen te strekken. Ik kijk tijdens het lopen naar het trottoir waar ik loop en af en toe om me heen. Dat ik eigenlijk niet goed oplet merk ik pas als mijn man roept: 'Kijk, wat een paddenstoelen hier!' Ik denk: huh, paddenstoelen, niet gezien. Als ik dan echt ga speuren zie ik ze ook staan, zomaar in het gras links van ons. De wee grote zie ik meteen, die kan ik niet missen. Ze vallen door hun grootte en de rode kleur goed op. 

En dan zie ik verderop toch nog een 'echte' paddenstoel staan. Een kleintje, maar mooi rood van kleur met witte stipjes. Zo'n paddenstoel uit de verhalen en liedjes, zoals een paddenstoel 'hoort te zijn'.

Wat zou ik graag een sprookje willen schrijven over een piepklein mensje dat in dat paddenstoeltje woont en over alle avonturen die het meemaakt. Hoe hij zich gaat verstoppen onder die grote bruine eikenbladeren, maar dan moeten er nog meer mensjes en kinderen in die andere paddenstoelen wonen. Een heel dorpje, dus. Wie weet ga ik dit idee nog weleens uitwerken. Als ik tijd heb. Maar misschien lukt dat pas de volgende herfst. Of die herfst daarna. Gelukkig gaan de seizoenen altijd door.

Zebra geboren

Een paar dagen geleden las ik een erg leuk bericht in de krant: in DierenPark Amersfoort is een zebra geboren. Zebra's zijn mijn lievelingsdieren, dus ik sta thuis te juichen.

Zo'n kleine babyzebra staat al snel op zijn vier poten (of noem je het bij een zebra ook benen?) en gaat al snel naar buiten waar de andere bewoners van de Savanne hem ook begroeten, zoals giraffen en impala's. Ik ben eens op vakantie naar Kenia geweest en heb al die dieren in het wild gezien. Maar de zebra blijft mijn lievelingsdier. De strepen die ze hebben, schuchter en toch nieuwsgierig. Ze staan vaak stil, met hun rug naar je gericht, maar soms kijken ze toch stiekem over hun schouder achterom te gluren. Ik heb een zwak voor ze.

Nu nog een bezoekje inplannen om op kraamvisite te gaan en het jong met eigen ogen te bekijken.