Vol verwachting

Het is alweer half november en dat betekent dat de sinterklaastijd weer volop bezig is. Elke avond kijken mijn kinderen naar het sinterklaasjournaal. Ook al gelooft de oudste niet meer in Sinterklaas, toch kijkt hij ook mee. De jongste gelooft nog wel en zij vindt de gebeurtenissen heel spannend en ook wel een beetje eng. Vaak kijk ik als moeder met een scheef oog ook een beetje mee. Ik vind de verhaallijnen erg leuk, de typetjes grappig en de verstopte grapjes die alleen volwassenen opvallen, erg geinig.

Dit jaar ga ik er echt voor zitten om te kijken, want Sinterklaas is aangekomen in Groningen, mijn oude stad! Ik vind het erg leuk om wat glimpen op te vangen van de stad waar ik lang gewoond heb. Stiekem ben ik best wel een beetje trots op de stad die zo mooi is. Erg leuk dat heel Nederland dat nu gaat zien!

Het eerste schoencadeautje van de oudste valt meteen goed in de smaak. Het is een kwartetspel met voorwerpen die met Sint en Piet te maken hebben. Mijn kinderen hebben het in twee dagen tijd al drie keer gespeeld. De jongste, die nu leert lezen, is er erg goed in. Als zij wint is de oudste uit zijn humeur, als de oudste wint is de jongste verdrietig. De oudste wordt dan boos omdat "zij niet tegen haar verlies kan" en daardoor eindigde het derde spelletje in een ruzie... En het is nog lang geen pakjesavond...

Nu moet Sint nog meer cadeautjes gaan bedenken, ook voor pakjesavond. Het is net of dat elk jaar een beetje moeilijker wordt, want ze hebben al zoveel speelgoed. Ze krijgen namelijk met zeer grote regelmaat een speeltje of stripboek van een lieve oom. Het is niet altijd nieuw of duur, het komt vaak van de Winkel van Sinkel. Daardoor hebben ze wel een groot assortiment speelgoed. Maar de Sint kennende is hij creatief genoeg om wel iets te kunnen verzinnen.

Het leuke van het sinterklaasfeest is toch om de magie, de spanning vooraf en dat je iets verwacht maar niet weet wat het zal zijn. Je weet dat je af en toe wat in je schoen krijgt en dat je op pakjesavond ook wel iets zult krijgen, maar wat dat zal zijn weet je niet. en door de magie en  het verhaal, de geheimzinnigheid er omheen, is het spannender dan zelfs je eigen verjaardag. De Sinterklaasliedjes vergeet je nooit meer, ze zitten voor altijd ergens in je geheugen verstopt. De sfeer vergeet je ook nooit meer. En, als je ouder wordt, is het ook heel  leuk om iets voor een ander te kopen en er een surprise van maken. De voorpret van het maken van zo'n surprise is minstens zo leuk dan het uitpakken. De magie van het hele gebeuren verschuift naar het geven aan een ander en toch blijft het leuk. En daar staat de kleur van zwarte Piet helemaal buiten!

Je ogen twinkelen ondeugend

Mijn man heeft soms dat zijn ogen een beetje ondeugend twinkelen. En dan samen met een klein scheef lachje. Ik denk dan: 'O jee, wat heeft hij nu weer bedacht..' Meestal oppert hij het dan hardop en kunnen we eerst overleggen. Eigenlijk is het dan vaak een kwestie van: ik rem hem af. Ik heb namelijk meestal allerlei bezwaren waarom iets niet handig is. Dit weekend een vermoeiend familiebezoek en dito lange autorit? Is dat wel handig, want maandag heeft zoonlief zijn boekenbeurt... Naar een gigantisch groot pretpark vol uitdagingen waar we nog niet zijn geweest? Laten we het eerst nog maar rustig houden, het kan altijd nog als ze wat ouder zijn...

Soms voel ik me daardoor wel een soort spelbreker die altijd veel bezwaren heeft. Ik wil alles meer in de hand houden, wil het veilig houden. Het liefst heb ik ook rustige weekenden thuis of wil ik uitstapjes dichtbij huis. Ik geniet als ik omringd ben met mijn eigen spulletjes en een beetje kan rondscharrelen. Het liefst met een lekker zonnetje buiten zodat ik als een spinnende kat me kan oprollen en heerlijk loom kan genieten. Maar toegegeven, het verveelt me ook wel weer snel, dat rustig thuis blijven. Ik houd het wel even vol, maar al snel komen er allerlei ideeën in mijn hoofd op. Dingen die ik wil doen, die we als gezin kunnen doen. Uitstapjes die we kunnen maken of zo. Dan wil ik toch weer weg. En dan ben ik degene die met een ondeugende twinkeling in de ogen met een plan kom aanzetten. En dan kan mijn man met allerlei argumenten komen. Of in het ergste geval, als we er helemáál niet uitkomen, zwijgen we er allebei over en voeren we het niet uit. Dat hebben we na jaren samenzijn wel geleerd: het is in een relatie geven en nemen, en soms dingen gewoon even laten rusten.

Je begrijpt elkaar met minder woorden heel goed. Toen we elkaar nog niet zo lang kenden en mijn man vroeg of ik iets al had gedaan, wilde ik hem heel snel antwoorden. Ik zei heel snel: "Is al!" Eigenlijk bedoelde ik te zeggen iets in de trant van: Dat heb ik al gedaan, hoor schat, dus jij hoeft het niet meer te doen.
We gebruiken dat 'Is al!' nog regelmatig. En daarna lachen we altijd samen, beiden met een ondeugende twinkeling in onze ogen. Soms hebben we dat allebei op hetzelfde moment!!

De kleine dingen

In een dagboek schrijven vind ik altijd moeilijk om vol te houden. Als kind kon ik het al niet en nu nog steeds niet. Al snel wordt het dagboek bij mijn ingekort tot lijstjes met korte zinnen of woorden wat ik die dag heb gedaan. Het wordt een soort opsomming, vaak van dingen waar ik blij mee ben. Elke dag heeft namelijk wel een gouden randje. Dat is een oude tegeltjeswijsheid, maar het is elke dag weer waar. Elke dag is er zeker wel één heel klein lichtpuntje te noemen. Ik doe dat 's avonds net voor het slapengaan in bed, even terugdenken aan de dag die net is afgelopen. Even stilstaan en dankbaar zijn, even danken en bidden.
Vaak lig ik dan toch 's nachts weer wakker en maak ik me alweer druk over een afspraak die ik de volgende dag heb of kleine zorgen over bijvoorbeeld de kinderen of het leven in het algemeen.

Als ik zo terugkijk op mijn lijstjes dan zie ik daaraan dat ik lekker bezig ben met dingen die ik leuk vind. Dingen dichtbij  huis, in mijn eigen omgeving. Een zonnestraal, een leuk liedje op de radio, een leuke folder, mijn auto, een knuffel van mijn kind, een zoen van mijn lief. Normale rustige gewone dingen. Kleine alledaagse dingen waar je een beetje vrolijker van wordt. Je moet er wel oog voor hebben, want ze zijn soms maar klein.

Minder leuke dingen staan niet op mijn lijstje. Toch wil ik bijvoorbeeld wel leren hoe ik bepaalde opmerkingen van anderen niet teveel binnen laat komen. Want sommige opmerkingen van mensen om me heen kunnen aanvoelen als giftige pijlen. Pas veel later weet ik wat ik als reactie had moeten zeggen.

Heel soms ben ik wel gevat en knal ik er spontaan iets uit. Dan sta ik soms van mezelf te kijken. Dat ik dat zeg! Ik kan dat alleen maar als ik bij mensen ben die ik vertrouw, in een veilige omgeving. Mijn lichaam voelt zich dan waarschijnlijk ook heel veilig en onbewust laat ik dan de rem los en schiet er iets los.
Ik zou dat wel vaker willen hebben, iets spontaner in het leven staan. Maar vaak ga ik licht stotteren of struikel ik over mijn woorden. Ik doe dan misschien te krampachtig mijn best en dan komt het er niet goed uit. Loslaten is het advies. Net zo doen als een man: je de dingen niet zo aantrekken, maar het van je af laten glijden, je er niet over opwinden. Ik moet meer de complimenten verzamelen en bewaren en koesteren, maar de nare dingen weggooien, er niets mee doen.

Dus neem ik me steeds opnieuw weer voor om nare dingen af te laten glijden en de leuke dingen te koesteren. Er van blijven nagenieten. Toch maar door blijven gaan met de dankbaarheidslijstjes dus, want elke dag is er wel iets om dankbaar voor te zijn. Zoals die tegeltjeswijsheid, die zin van vroeger: Elke dag heeft wel een gouden randje. Geluksmomentjes, hoe klein ook, zijn er elke dag weer. Je moet er alleen wel oog voor hebben!!

Oktober

Jarig
zijn is
best leuk, maar
zonder bezoek een beetje
eenzaam


Koffie
zonder taart
en geen bezoek.
Ik houd het nog
tegoed!


Jarig
in oktober:
een verkeerd seizoen.
Zomercadeaus krijg ik helaas
nooit!

Harde
stormachtige wind.
Met windkracht negen
Gaat fietsen niet zo
gemakkelijk.


Vroeger
pas strooigoed
in de winkels
na mijn verjaardag. Tegenwoordig
vroeger.

Herfstzaken

Het najaar is gekomen, dat zie je aan de bladeren en grassen

Binnen
kachel aan,
buiten wind, regen,
vallende bladeren. Dat heet
herfst.

Eén appel overleefde de plukwoede van de kinderen in het voorjaar, maar dat zagen wij pas in het najaar. Een mooie verrassing!

Kleuren
groen, geel, rood
en bruin horen bij
de herfst, elk jaar
weer.

Zomerse kleuren houden het nog even vol in het najaar

Vegen
helpt niet
als de herfstbladeren
vallen en je tuin
binnenwaaien.

Sommige bladeren zijn wondermooi

Regen,
het regent
in mijn hart.
Waarom voel ik mij
bedroefd?

Orchidee in beeld

Ik schreef er al eerder over, maar mijn orchidee blijft haar best doen!! Ze staat op de keukentafel in een hoge glazen vaas en ze kan vanachter het gordijn naar buiten gluren. Een keer per week een beetje water en dat is alles. Kijk maar mee naar de foto's die ik ervan heb gemaakt.

 Deze foto heb ik begin augustus gemaakt. Het is het begin: al 3 bloemen, maar nog vijf knoppen die open kunnen gaan!

En eind augustus bloeien alle acht bloemen!! Een plaatje nietwaar?

En het is nu begin oktober en ze zien er nog net zo mooi uit! Het is een wonder van de natuur dat er uit zo'n dunne steel zoveel bloemen kunnen groeien. Ik blijf me verwonderen en naar de bloemen kijken.


Mijn advies: wil je lang van bloemen genieten koop dan een orchidee. Dan heb je maandenlang plezier en het kost niet veel. Beter dan een bos bloemen dat maar hooguit een week staat en dan ook nog stinkend water achterlaat. Bij mij staan ze vaak nog korter, omdat ik ze vaak water vergeet te geven.
Nee, koop een orchidee. Ideaal in crisistijd. (Nee, ik heb geen aandelen in orchideeën...).

Breien

Het is een bewerkelijk proces, een trui breien, maar ook een heel leuk proces. De wol heb ik in huis, de wol dat lekker zacht aanvoelt. Tien even grote bollen met hetzelfde etiket en allemaal dezelfde kleur lila. Allemaal nog keurig, gloednieuw zoals ze uit de winkel kwamen. Vol verwachting zoek ik een breipatroon uit en ik zie al voor me hoe mijn eigen gebreide trui eruit gaat zien. Ik probeer een proeflapje uit en daarna kan ik beginnen met een trui voor mezelf. In het begin lijkt het niet op te schieten, maar toch ga ik door. Naald na naald en steek voor steek, in een ritme dat sneller lijkt te worden als ik de slag weer te pakken heb. In het begin heb ik wat zere schouders en polsen omdat ik lang niet meer gebreid heb, maar na een aantal dagen ben ik weer gewend en doen ze niet meer zeer.

Mijn vader zei het vroeger al: “Doe twee dingen tegelijk, dus praten en breien”. Best moeilijk als je volgens een telpatroon wilt breien en heel erg op de steken moet letten. Maar nu ik heb ontdekt dat ik toch best twee dingen tegelijk kan en dat is: breien en dagdromen! Heerlijk alleen met de steken bezig zijn en ondertussen mijn gedachten laten dwalen. En soms bedenk ik dan de mooiste dingen. Vroeger bestond er nog geen woord voor dat ‘twee dingen tegelijk doen’ waar mijn vader het over had. Tegenwoordig heet het ‘multi tasken’. En ik heb me toch veel bezig gehouden met multi tasken, met breien en dagdromen tegelijk! Je mag ook ongelimiteerd dromen en allerlei ideeën door je hoofd heen laten gaan tijdens het breien, want je bent bezig, er vormt zich iets wat je ook nog wat oplevert. Het is resultaatgericht en toch is het ontspanning.

Mijn moeder moest vroeger thuis sokken breien, net als haar zussen. Liever las ze een boek. Toen vond zij het multi tasken al uit: op haar benen onder de keukentafel lag haar boek en tijdens het lezen breide ze de sokken. Dat is mij nooit gelukt: breien en lezen…

Vroeger was het noodzaak om kledingstukken te breien, daarna was het een tijd ‘not done’en tegenwoordig is het weer hip aan het worden. Zoek op het internet maar eens naar breien of haken en je ziet dat het weer helemaal in de mode is. Alleen heeft het nu een Engelse naam gekregen, want anders is het niet hip: DIY, do it yourself. Kijk, dat klinkt al een stuk aantrekkelijker. Toch blijft het in de ogen van kinderen gewoon breien. Een meisje uit de klas van mijn zoon kwam bij ons thuis afspreken om te spelen en zij zag mij breien. Zegt ze tegen mij: “Mijn OMA kan ook breien en zij heeft het mij geleerd.” Niets DIY, het blijft ouderwets breien.

Ik ga ermee door en maak achterpand, mouwen en voorpand. Eerst zijn het losse lappen die aan elkaar genaaid een trui moeten vormen. Een wonderlijk verschijnsel. Het opengewerkte stekenpatroon wordt erg mooi, heel gelijkmatig. Het ziet er moeilijk uit, maar dat valt best mee. Het is wel een kwestie van goed tellen en blijven opletten. Ik gloei van trots: dit is mijn project en dat heb ik maar mooi even zelf gemaakt! Ik naai de onderdelen aan elkaar en dan is ‘ie af. Negen maanden heb ik er regelmatig aan gewerkt. Een mooie termijn, 9 maanden. In zo’n tijd kan iets van niets uitgroeien tot iets heel moois, net als een nieuw leven.

Nu mijn trui af is staat mijn dochter naast mij met de vraag: “Mama, ga je nu iets voor mij breien?” En ach, ik heb de smaak van DIY te pakken en heb al dunne rode wol gekocht. Dus zeg ik enthousiast: “Ja, natuurlijk!!”