Luxe goederen

In een glossy magazine lees ik bij een foto van een nieuwe fotocamera de wervende tekst. Ik houd van fotograferen en van camera's, vandaar. Ik lees: 'de nieuwe camera is voor de op luxe lifestyle ingestelde consument'. Tja, dát ben ik niet. Ik houd van mooie spullen en ook wel van bijzondere details en niet van 12 in een dozijn, niet van doorsnee. Maar 'een op luxe lifestyle ingestelde consument' ben ik niet. Ik ben daar veel te zuinig voor. Als ik iets nieuws aanschaf dan denk ik daar eerst een hele tijd over na. En dan nog moet ik me in de winkel eerst een soort van overtuigen dat ik het ook echt wil hebben. Soms ga ik toch eerst nog naar huis om er nog even over na te denken. Meestal doe ik geen impulsieve aankopen. Nou ja, kort geleden hebben mijn man en ik in één middag tijd een nieuw koffieapparaat gekocht zonder er eerst een nachtje over te slapen. En dat kwam omdat 'ie gigantisch in de aanbieding was en (zoals wij ons zelf al verdedigden) wij ons anders nooit te buiten gaan...

Enkele dagen terug heb ik eindelijk een aankoop gedaan van iets wat ik al heel lang wilde hebben. Steeds stelde ik het weer uit, soms vergat ik gewoon dat het op mijn wensenlijstje stond, maar altijd in de winter kwam het weer in mijn gedachten. Ik ben namelijk een ontzettende koukleum. En als het maar een beetje vriest lig ik onder een dubbel dekbed en een sprei, soms met sokken aan en als het echt heel koud is een kruik bij mijn voeten. En toch heb ik dan soms nog kippenvel en koude rillingen! Vaak nam ik mij in de winter voor om nu dan toch eindelijk een elektrische onderdeken te gaan kopen, maar ik deed het nooit. Maar dat heb ik nu eindelijk wel gedaan! De onderdeken leg je op het matras met het dekbed er bovenop, de stekker gaat in het stopcontact en dan wordt de onderdeken behaaglijk warm. Op de schakelaar zitten drie standen, dus kan ik kiezen hoe warm ik 'm zet. Nu stap ik al een aantal avonden in een heerlijk behaaglijk bed. Nergens meer een stukje kou, geen rillingen meer of koude voeten. Mijn bed is opgewarmd en ik val snel in slaap. Ben ik met deze aankoop niet een beetje een op luxe ingestelde consument, want ik had natuurlijk ook best die sokken of kruik kunnen blijven gebruiken en het geld dat ik niet uitgaf aan een goed doel kunnen schenken. En de Hollandse winters zijn niet meer zo koud als vroeger... Maar toch, al ben ik niet een verwend nest dat alleen maar met luxe spullen wordt omringd, een beetje luxe voor een betaalbare prijs wenst iedereen zich soms wel. Ik voel me er beter door, slaap beter, krijg meer energie en kan daarna overdag ook meer liefde geven. En dat is voor mij en mijn omgeving wel zo prettig!

Folders

Ik kan er geen week zonder, ik ben blij als ik ze krijg en het er weer lekker veel blijken te zijn. Vandaag kreeg ik tegelijkertijd 2 pakketten en dan ben ik zo blij! Mijn hart bonst als ik het plastic open scheur en ze in een mooie stapel op mijn keukentafel neerleg. Folders! Heerlijk. Even wegdromen bij de mooie foto's in glanzende boekjes, sommige zijn van krantenpapier maar daarin staan wel ontzettend leuke spullen. Ik droom even weg boven alle artikelen die er te koop zijn. In gedachten pas ik een feestjurkje (met korte mouw, maar op een feest is het toch warm) met mooie panties, schoenen met hoge hakken en mooie sieraden. Ik zie mezelf al naar een feest gaan in die nieuwe outfit. Of ik pas een zacht huispak en warme pantoffels en ga met een dik boek en twee tijdschriften (2e titel 50% korting las ik, vandaar) en een glaasje rode port op mijn nieuwe bank zitten. Ik kan zo heerlijk dagdromen zonder dat het ook maar iets kost! Zoiets als gratis shoppen. Mijn hart bonst van opwinding (zal er iets leuks in staan dat ik heel graag wil hebben, waar ik niet meer zonder kan en wat nu met gigantische kortingen wordt verkocht)... Maar uiteindelijk zijn het toch alleen maar de noodzakelijke dingen die ik noteer op mijn boodschappenlijstje.

Voor mij hoeft er dus geen sticker op de brievenbus, want ik wil die folders heel graag op mijn deurmat horen ploffen. Het is natuurlijk een hele business die folders, reclame met als doel de omzet te vergroten. Bij mij zal dat niet gauw lukken, want ik ben meer een consument die kijkt en niet koopt. Ik vind het ook vooral leuk om een kijkje in een andere wereld te nemen. Net zoals ik graag naar een modellenwedstrijd op tv kijk en vooral wil zien hoe een meisje wordt opgemaakt en gefotografeerd. Ik houd van mooie foto's die een beetje kunstzinnig zijn en die een mooie belichting hebben.

In de maand december valt er heel veel te genieten. Het is geweldig, want allerlei bling-blingfolders en boekwerkjes met de heerlijkste recepten en mooi gedekte tafels vallen op de deurmat. En dan kan ik meteen een tweede hobby uitoefenen: mooie plaatjes uitknippen. Ik doe de mooie waardevolle knipsels in een map en soms maak ik er een collage van. Op klein formaat zoals een ansichtkaart of op een A4 vel papier. Met wat plaatjes en teksten krijg je een heel nieuw eigen verhaal.

Nu blader ik de folders door en ga ik me bezighouden met het menu voor de kerstdagen. Ik kijk uren in de folders die er als glossy tijdschriften uit zien en ruik en proef de heerlijkste gerechten. Het enige probleem is dat ik voor de kinderen al die moeite niet hoef te doen. Zij houden van gewoon, zoals we anders ook altijd eten. Dus blijf ik maar dromen van een lekker kerstdiner. Volgend jaar beter!

Examen

Een paar weken achter elkaar heb ik veel tijd besteed aan het leren voor het examen medisch secretaresse. Wat had ik het er druk mee! Ik gunde me weinig tijd om met iets anders bezig te zijn. Vooral de laatste week zat ik constant achter de boeken. In mijn hoofd had ik weinig ruimte vrij om met iets anders bezig te zijn. Er bonkte maar een gedachte: ik moet leren, ik moet leren. De ene dag ging het geweldig en de volgende dag wist ik niets meer. Ik werd er af en toe wanhopig van en dacht soms echt dat ik het niet zou halen. De eeuwige twijfel kwam weer eens om de hoek kijken. Maar toch ging ik stug door, want dat heb ik ook in me, vasthoudendheid.

Op vrijdag was het in de ochtend zover. Het was tijd om het examen te maken. En of je het dan wilt of niet, je moet gaan zitten en de vragen maken. Geen gedraal meer, het was tijd en het was ook goed zo. Ik had er veel tijd in gestoken en was er ook wel een beetje klaar mee. Ik maakte de opgaven en had na afloop geen slecht gevoel. Die hele middag en avond checkte ik om het half uur mijn mail op de I-pad. Ik zat er zogezegd bovenop. Ik kon het niet laten om steeds te kijken of ik een mail had over het gemaakte examen. En opeens ergens in de loop van de avond was de mail er! En ik ben geslaagd met een 8,7!! "Wow, wat hoog," zei mijn man meteen heel enthousiast. Ik had inderdaad een goed cijfer gehaald en was geslaagd. Maar er bleven maar dingen door mijn hoofd spoken. Want die ene vraag had ik goed kunnen hebben, de leraar had het er nog over gehad in de les. Had ik die vraag maar wat beter gelezen, dan had ik daar meer punten gehaald. En als ik die meerkeuzevraag wél goed had beantwoord, dan ... Die nacht kon er niet van slapen, het bleef maar malen.

Nu is er weer tijd om leuke dingen te gaan doen en heb ik weer tijd om het huishouden te doen. Dat is ook wel nodig, want het is erg stoffig geworden in huis. Met mijn gezin ben ik uit eten geweest in een leuk restaurant om te vieren dat ik het gehaald heb. Maar ik ben er met mijn hoofd nog niet helemaal bij, ik kan nog niet goed op gang komen. Ik heb dingen uitgesteld en had al bedacht wat ik zou gaan doen als ik het examen achter de rug had, maar nu ik dan ineens de tijd weer heb komt er niets van terecht. Ik moet nog even landen. Binnenkort ben ik weer terug op aarde en ga ik er weer helemaal tegenaan. Wacht maar af!

Opgesloten

Deze week sluit ik mezelf op in mijn huis en ben ik onbereikbaar. Ik stort me op de leerstof die ik in mijn hoofd moet gaan stampen. En het is zoveel! De ene dag gaat het geweldig en weet ik bijna alles. De volgende dag doe ik alles fout en lijkt het wel of ik alles weer kwijt ben. Hoe krijg ik het er allemaal in? Ik ben bezig met een opleiding medisch secretaresse en dit blok is anatomie en medische terminologie. Ik voel me weer als een middelbare scholier die het vak biologie krijgt. Sommige dingen herken ik nog wel uit die tijd,  maar niet alles is blijven hangen. Heel veel dingen lijken toch onbekend en ik moet er heel veel tijd in steken om het in mijn hoofd te krijgen.

Ik merk echt dat het niet meer zo snel gaat dan vroeger. Ik krijg sommige rijtjes of woorden er maar niet in, hoe ik ook mijn best doe. Soms worden mijn gedachten ook afgeleid door allerlei bijzaken: een was draaien, een boodschappenlijstje maken, even mijn mail checken op de I-pad, nog een kopje koffie inschenken. Tussendoor komen de kinderen thuis om te lunchen. Voor ik het weet is mijn tijd om te leren voorbij gevlogen.

Ik heb nu wel wat meer overzicht dan vroeger, meer levenservaring en wat meer inzicht. Ik heb al vaker moeten leren en heb al meer ervaring met het maken van een toets of examen. Als ik naar mijn zoon kijk dan is hij door de Cito-toetsen ook al wat gewend, maar toch vindt hij het stampen en reproduceren een makkie. Bij hem lijkt het wel of hij een fotografisch geheugen heeft: hij leest een tekst of opdracht een of twee keer door en dan weet hij het. Topografie hoeft hij ook maar even door te nemen en dan weet hij het! Hij heeft wat meer moeite met meerkeuzevragen of indirecte vragen. Hij moet nog leren wat er met een vraag bedoeld wordt, welke kant ze op willen.

Als ik op zondagmiddag, de laatste zondag voordat ik mijn examen heb, verstek laat gaan bij een gezinsuitje vraagt mijn zoon zichhardop af: "Mama, hoe lang ben jij hier eigenlijk al mee aan het leren?" Tja, het is wel duidelijk, het kost moeders gewoon wat langer, zoon!!

Vol verwachting

Het is alweer half november en dat betekent dat de sinterklaastijd weer volop bezig is. Elke avond kijken mijn kinderen naar het sinterklaasjournaal. Ook al gelooft de oudste niet meer in Sinterklaas, toch kijkt hij ook mee. De jongste gelooft nog wel en zij vindt de gebeurtenissen heel spannend en ook wel een beetje eng. Vaak kijk ik als moeder met een scheef oog ook een beetje mee. Ik vind de verhaallijnen erg leuk, de typetjes grappig en de verstopte grapjes die alleen volwassenen opvallen, erg geinig.

Dit jaar ga ik er echt voor zitten om te kijken, want Sinterklaas is aangekomen in Groningen, mijn oude stad! Ik vind het erg leuk om wat glimpen op te vangen van de stad waar ik lang gewoond heb. Stiekem ben ik best wel een beetje trots op de stad die zo mooi is. Erg leuk dat heel Nederland dat nu gaat zien!

Het eerste schoencadeautje van de oudste valt meteen goed in de smaak. Het is een kwartetspel met voorwerpen die met Sint en Piet te maken hebben. Mijn kinderen hebben het in twee dagen tijd al drie keer gespeeld. De jongste, die nu leert lezen, is er erg goed in. Als zij wint is de oudste uit zijn humeur, als de oudste wint is de jongste verdrietig. De oudste wordt dan boos omdat "zij niet tegen haar verlies kan" en daardoor eindigde het derde spelletje in een ruzie... En het is nog lang geen pakjesavond...

Nu moet Sint nog meer cadeautjes gaan bedenken, ook voor pakjesavond. Het is net of dat elk jaar een beetje moeilijker wordt, want ze hebben al zoveel speelgoed. Ze krijgen namelijk met zeer grote regelmaat een speeltje of stripboek van een lieve oom. Het is niet altijd nieuw of duur, het komt vaak van de Winkel van Sinkel. Daardoor hebben ze wel een groot assortiment speelgoed. Maar de Sint kennende is hij creatief genoeg om wel iets te kunnen verzinnen.

Het leuke van het sinterklaasfeest is toch om de magie, de spanning vooraf en dat je iets verwacht maar niet weet wat het zal zijn. Je weet dat je af en toe wat in je schoen krijgt en dat je op pakjesavond ook wel iets zult krijgen, maar wat dat zal zijn weet je niet. en door de magie en  het verhaal, de geheimzinnigheid er omheen, is het spannender dan zelfs je eigen verjaardag. De Sinterklaasliedjes vergeet je nooit meer, ze zitten voor altijd ergens in je geheugen verstopt. De sfeer vergeet je ook nooit meer. En, als je ouder wordt, is het ook heel  leuk om iets voor een ander te kopen en er een surprise van maken. De voorpret van het maken van zo'n surprise is minstens zo leuk dan het uitpakken. De magie van het hele gebeuren verschuift naar het geven aan een ander en toch blijft het leuk. En daar staat de kleur van zwarte Piet helemaal buiten!

Je ogen twinkelen ondeugend

Mijn man heeft soms dat zijn ogen een beetje ondeugend twinkelen. En dan samen met een klein scheef lachje. Ik denk dan: 'O jee, wat heeft hij nu weer bedacht..' Meestal oppert hij het dan hardop en kunnen we eerst overleggen. Eigenlijk is het dan vaak een kwestie van: ik rem hem af. Ik heb namelijk meestal allerlei bezwaren waarom iets niet handig is. Dit weekend een vermoeiend familiebezoek en dito lange autorit? Is dat wel handig, want maandag heeft zoonlief zijn boekenbeurt... Naar een gigantisch groot pretpark vol uitdagingen waar we nog niet zijn geweest? Laten we het eerst nog maar rustig houden, het kan altijd nog als ze wat ouder zijn...

Soms voel ik me daardoor wel een soort spelbreker die altijd veel bezwaren heeft. Ik wil alles meer in de hand houden, wil het veilig houden. Het liefst heb ik ook rustige weekenden thuis of wil ik uitstapjes dichtbij huis. Ik geniet als ik omringd ben met mijn eigen spulletjes en een beetje kan rondscharrelen. Het liefst met een lekker zonnetje buiten zodat ik als een spinnende kat me kan oprollen en heerlijk loom kan genieten. Maar toegegeven, het verveelt me ook wel weer snel, dat rustig thuis blijven. Ik houd het wel even vol, maar al snel komen er allerlei ideeën in mijn hoofd op. Dingen die ik wil doen, die we als gezin kunnen doen. Uitstapjes die we kunnen maken of zo. Dan wil ik toch weer weg. En dan ben ik degene die met een ondeugende twinkeling in de ogen met een plan kom aanzetten. En dan kan mijn man met allerlei argumenten komen. Of in het ergste geval, als we er helemáál niet uitkomen, zwijgen we er allebei over en voeren we het niet uit. Dat hebben we na jaren samenzijn wel geleerd: het is in een relatie geven en nemen, en soms dingen gewoon even laten rusten.

Je begrijpt elkaar met minder woorden heel goed. Toen we elkaar nog niet zo lang kenden en mijn man vroeg of ik iets al had gedaan, wilde ik hem heel snel antwoorden. Ik zei heel snel: "Is al!" Eigenlijk bedoelde ik te zeggen iets in de trant van: Dat heb ik al gedaan, hoor schat, dus jij hoeft het niet meer te doen.
We gebruiken dat 'Is al!' nog regelmatig. En daarna lachen we altijd samen, beiden met een ondeugende twinkeling in onze ogen. Soms hebben we dat allebei op hetzelfde moment!!

De kleine dingen

In een dagboek schrijven vind ik altijd moeilijk om vol te houden. Als kind kon ik het al niet en nu nog steeds niet. Al snel wordt het dagboek bij mijn ingekort tot lijstjes met korte zinnen of woorden wat ik die dag heb gedaan. Het wordt een soort opsomming, vaak van dingen waar ik blij mee ben. Elke dag heeft namelijk wel een gouden randje. Dat is een oude tegeltjeswijsheid, maar het is elke dag weer waar. Elke dag is er zeker wel één heel klein lichtpuntje te noemen. Ik doe dat 's avonds net voor het slapengaan in bed, even terugdenken aan de dag die net is afgelopen. Even stilstaan en dankbaar zijn, even danken en bidden.
Vaak lig ik dan toch 's nachts weer wakker en maak ik me alweer druk over een afspraak die ik de volgende dag heb of kleine zorgen over bijvoorbeeld de kinderen of het leven in het algemeen.

Als ik zo terugkijk op mijn lijstjes dan zie ik daaraan dat ik lekker bezig ben met dingen die ik leuk vind. Dingen dichtbij  huis, in mijn eigen omgeving. Een zonnestraal, een leuk liedje op de radio, een leuke folder, mijn auto, een knuffel van mijn kind, een zoen van mijn lief. Normale rustige gewone dingen. Kleine alledaagse dingen waar je een beetje vrolijker van wordt. Je moet er wel oog voor hebben, want ze zijn soms maar klein.

Minder leuke dingen staan niet op mijn lijstje. Toch wil ik bijvoorbeeld wel leren hoe ik bepaalde opmerkingen van anderen niet teveel binnen laat komen. Want sommige opmerkingen van mensen om me heen kunnen aanvoelen als giftige pijlen. Pas veel later weet ik wat ik als reactie had moeten zeggen.

Heel soms ben ik wel gevat en knal ik er spontaan iets uit. Dan sta ik soms van mezelf te kijken. Dat ik dat zeg! Ik kan dat alleen maar als ik bij mensen ben die ik vertrouw, in een veilige omgeving. Mijn lichaam voelt zich dan waarschijnlijk ook heel veilig en onbewust laat ik dan de rem los en schiet er iets los.
Ik zou dat wel vaker willen hebben, iets spontaner in het leven staan. Maar vaak ga ik licht stotteren of struikel ik over mijn woorden. Ik doe dan misschien te krampachtig mijn best en dan komt het er niet goed uit. Loslaten is het advies. Net zo doen als een man: je de dingen niet zo aantrekken, maar het van je af laten glijden, je er niet over opwinden. Ik moet meer de complimenten verzamelen en bewaren en koesteren, maar de nare dingen weggooien, er niets mee doen.

Dus neem ik me steeds opnieuw weer voor om nare dingen af te laten glijden en de leuke dingen te koesteren. Er van blijven nagenieten. Toch maar door blijven gaan met de dankbaarheidslijstjes dus, want elke dag is er wel iets om dankbaar voor te zijn. Zoals die tegeltjeswijsheid, die zin van vroeger: Elke dag heeft wel een gouden randje. Geluksmomentjes, hoe klein ook, zijn er elke dag weer. Je moet er alleen wel oog voor hebben!!