Ik kan (een beetje) tekenen!

Gisteren heb ik bij de Volksuniversiteit Amersfoort een workshop gedaan, de titel daarvan was: Toerist in eigen stad. We gingen met een groep van 12 deelnemers schetsen en kregen uitleg van Trudy Beekman.

We begonnen binnen voorzichtig te schetsen: blijven kijken op het papier en de pen bewegen over het papier vergt enige oefening en concentratie.

Daarna gingen we tekenend door de stad. We begonnen rustig op een terrasje aan de voet van de Lange Jan op het Onze Lieve Vrouwe plein.

Daarna volgden de straatjes van Muurhuizen, de Sint Joriskerk, de Langegracht en het Havik. Hierboven een foto van een schets van de Elleboogkerk.

Terug in het leslokaal kleurden we de schetsen in met kleurpotlood en daarmee gingen de schetsen leven. We konden er bijna niet mee stoppen. En toen kwam het leukste onderdeel: de boekjes doorgeven en kijken wat de anderen hadden getekend. Verschillende aah's en ooh's klonken. Het gaat niet om het eindresultaat, maar om het plezier dat je erdoor krijgt. Toch is het ook wel fijn als het een beetje leuk wordt en een ander ook zegt dat het mooi geworden is. Stilletjes ben je dan wel heel trots. Dat je dat al kunt in één les.

Vanochtend ben ik thuis verder gegaan door een aantal foto's uit een tijdschrift te tekenen. Hierboven zie je een straatje in Engeland en op de onderste foto drie tekeningetjes van Italië, Griekenland en Amsterdam.

Als je maar durft en begint dan wordt het ook nog wel wat, geloof ik.

Regen en tevreden

Regen
is leuk
in een tentje.
Buiten wordt ik nat,
humeurig.


Bewolking
maakt somber,
maar weet dan:
wolken verbergen de eeuwige
zonneschijn.


Storm
en onweer
bij ons binnen.
De weersvoorspelling blijft voorlopig:
onveranderlijk.


Wanneer
komt nou
mijn tijd om
te zeggen: "Yes, een
baan!"


Tevreden
ben ik
best, maar er
knaagt een gevoel van
ontevredenheid.

Meivakantie

Het is stil in huis. Het enige geluid komt van de vrolijk fluitende vogels in de bomen. Dat geeft meteen een heerlijk vakantiegevoel. En het is helemaal niet erg dat het nog maar vier uur in de ochtend is, vroege vogels heb je altijd. Ik hoor ze echt vrolijk fluiten, best wel hard eigenlijk. Ze hebben het hier goed naar hun zin. Later die dag blijkt dat het raam op een kiertje stond, vandaar.

Gistermiddag kwamen we aan in het bungalowpark met de naam die ons niets zei. Toen we over het terrein rondliepen zagen we de vijver met het bruggetje en de restaurants aan een kant gelegen en rondom het water heel veel bomen in de frisse voorjaarsgroene kleur. Ons bekroop langzaam het gevoel dat we dat eerder hadden gezien, in ditzelfde park of ergens anders? En kijk, die speeltuin, die hadden we ook al eerder gezien. Herinneringen van zo'n 9 jaar geleden kwamen weer terug. We waren hier eerder geweest, toen was onze oudste 1 of 2 jaar oud en hier in deze speeltuin had hij gespeeld. Hij wilde toen bijna niet meer mee naar het huisje en rond het water lopen wilde hij toen ook niet echt... Ook binnen bij de restaurants herkennen we veel, zelfs nog de tafel waar we toen hadden gezeten. Zelfs het kraaltjesspel waar hij toen mee speelde en waardoor hij geen tijd had om te eten, stond er nog net als toen.
Er is maar weinig veranderd in al die tijd, we herkennen het toch gemakkelijk. En toch is er ook veel dat anders is. We zitten nu in een heel ander type huisje, de bomen zijn gegroeid, we hebben nu twee kinderen en we zijn ouder geworden. Dat besef je ook als je na zoveel jaren hier weer rondloopt. Toch voelen we ons ook rijk met wat we hebben en dat we hier weer zijn.

Dat het park ons thuis niet meteen bekend voorkwam komt omdat het een andere naam heeft gekregen. Anders hadden we het natuurlijk wel geweten!

Verwachtingsvol

Het voorjaar is weer aangebroken en dat is in de natuur te zien. Het groen in de tuin is zo heerlijk frisgroen. Sommige planten hebben knoppen die later bloeien en sommige planten bloeien al. De temperaturen zijn vrij hoog en dan gaat alles ook veel sneller groeien. Hieronder een foto van een azalea. Wat een prachtige kleur!

De fruitbomen zijn alweer uitgebloeid. Hieronder zie je een foto van een van de twee pruimenbomen die in onze tuin staan. De bloemetjes zijn uitgebloeid en er zitten heel veel piepkleine pruimpjes aan. Ze zijn nog groen en klein, ze lijken nu nog op groene olijven, maar het gaan echt pruimen worden. Paarse buitenkant en lichtgeel zacht vruchtvlees. Daarop moeten we nog wel wachten tot juli...

Heel Holland bakt

Het is al even geleden dat het programma op tv was, maar wij hebben het er nog regelmatig over. We hebben het van begin tot eind gevolgd. We vonden het prachtig om de bakkers aan het werk te zien, om ze te zien stressen en om het uiteindelijke (vaak mooie) resultaat te zien. En daarna net zo gespannen als de bakkers het oordeel van de jury willen horen.

Vaak zijn kook- of bakprogramma's heel leuk om naar te kijken. Het is wel jammer dat de geuren niet de huiskamer binnen komen of dat je als kijker een hapje kunt proeven. Een zender als 24-kitchen is ook in ons gezin een favoriete zender. Mijn kinderen gaan weleens naar de zender kijken zonder dwang van onze kant. Heerlijk ontspannen kijken naar de bereiding van een gerecht vinden ze leuk. Ik hoop nog steeds dat ze daardoor ook groenten gaan eten!

De laatste tijd krijg ik bijna elke dag een complimentje van mijn man als ik gekookt heb. Hij is vaak laat thuis, dus komt de kookklus veel op mij neer. Mijn lachende reactie aan mijn man is daarom dan ook: "Je bedoelt: je mag morgen weer koken...".

Ineens vond ik het tijd om zelf ook eens mijn bakkunsten uit te proberen. 'Een cake moet toch wel lukken?' dacht ik. 'Een appeltaart heb ik jaren geleden toch ook al eens gemaakt.' Het was net of C1000 mijn gedachten kon lezen, want de bakmixen kwamen in de aanbieding. Ik kocht mix voor boerencake en kruimige appeltaart. Het water liep meteen al in mijn mond, ik kon het al bijna ruiken. Ik wist nog wel dat ik al eerder twee mixen had gekocht, maar welke ook alweer? Bij thuiskomst bleek dat ik al precies die twee mixen in de kast had staan! Gelukkig zijn ze lang houdbaar.

Na het lezen van de bereidingswijze op de pakken bleek een taart en cake niet gemakkelijk samen in één keer te bakken te zijn. Ik wil graag de oven optimaal gebruiken als ik hem aanzet en 'ons bent zuunig' zoals Zeeuws meisje al zei, dus wil ik het liefst twee dingen tegelijk in de oven. Twee cakes wilde ik niet maken, dus besloot ik een boerencake te bakken en kruidcakemix in muffinvormpjes. In het begin ging het goed en rook het al snel heel lekker. Maar toen begon de cake te rijzen en raakte de onderkant van de bakplaat waar de muffinvormpjes op stonden. Snel plaatste ik die bakplaat nog wat verder naar boven. Ergens in mijn achterhoofd fluisterde een stemmetje dat dat misschien niet handig was, maar hete lucht gaat toch door de hele oven?

De cake is heel goed gelukt en iedereen vindt 'm lekker. Maar de kruidcake-muffins..., die zijn te hard gebakken, niet gerezen en het papiertje gaat er met moeite af. De jury gaat ze slecht beoordelen, maar gelukkig doe ik niet mee aan een wedstrijd. En toch: de smaak is heerlijk!

De was

Mijn dochter heeft een nieuwe dieprode tuniek met een blauwe legging erbij. Ze is er heel blij mee en het staat haar heel mooi. Na twee dagen moest de nieuwe tuniek toch echt in de was. Al gauw daarna stopte ik snel een was in de wasmachine en liep tevreden weer naar beneden om iets anders te gaan doen.

De wasmachine was al een aantal uren klaar toen ik me ineens herinnerde dat ik de was nog moest ophangen. Gauw liep ik naar boven en opende de wasmachinedeur. Een verrassing wachtte me op. Niet alle bonte was was wat je echt noemt 'bont'. Sommige kleding had een witte rand, en een t-shirt of wat ondergoed van de kinderen had ook wel iets wits. En een overhemd van mijn man had tussen de blauwe blokken ook witte streepjes. Eh, wit waren ze eerst.
Toen ik het eerste witte kledingstuk uit de wasmachine haalde zag ik tot mijn schrik dat het er toch wel erg lichtroze uitzag. Niet zo'n vage zweem van lichtroze dat je bijna niet ziet als het droog is. Nee, echt duidelijk roze verkleurd! Mijn dochter vind zo'n roze hemdje of sokken niet erg. Het is eigenlijk wel heel mooi egaal gekleurd.

Mijn zoon daarentegen is op zijn zachtst gezegd wat minder blij met een favoriet wit t-shirt met korte mouw dat nu niet meer wit is maar duidelijk lichtroze. Ook toen het t-shirt was opgedroogd bleef het duidelijk lichtroze. Ik heb nog ontkleurder gekocht en de roze kleding er twee keer mee gewassen, maar dat hielp allemaal niet meer: alles bleef roze! Het overkomt me bijna nooit dat de was doorloopt en nu wel. En nog wel roze! Daar baal ik best wel stevig van. Ik heb me daarom voorgenomen om in het vervolg wat beter op te letten.
En mijn man en zoon heb ik allebei een nieuw kledingstuk beloofd!!

Shoppen

Soms als ik de krant lees, valt mijn oog op een zin of kopje. Deze keer is het een zinnetje: "Ik zorg er nu voor dat ik er niet meer uitzie als een meisje." Dit werd gezegd door actrice Sharon Stone die nu 55 is.
Ik herken dat. Ik ben 51, maar wordt altijd jonger geschat. Maar hoe zorg je er voor dat je je niet te jong kleed?

Als ik ga winkelen dan wil ik iets, maar wát dat weet ik dan niet precies. En als ik wel iets in mijn hoofd heb dat ik wil, dan kan ik het niet echt vinden. Het is het nét niet. Of ik koop een leuk jasje of vestje (daar ben ik dol op) en dan kan ik er geen leuke broek bij vinden, want ik pas net niet in de convectiebroeken. En wat ik thuis in de kast heb liggen past bij nader inzien toch niet bij het nieuwe jasje of vestje... Dus ga ik de volgende keer bij het winkelen op zoek naar een broek die ik dan toch niet kan vinden... Wel zie ik leuke rokken of t-shirts, maar ik zoek nu een broek...

Combineren is dus niet mijn sterkste kant. Ik moet me maar eens laten adviseren zoals in zo'n adviesrubriek in krant of tijdschrift. Of ik moet een personal shopper m'n kast thuis laten beoordelen om daarna samen te gaan shoppen om een complete garderobe te krijgen die goed is. Ja, dat lijkt me wel wat. Wat in de kast hangt is dan goed, het is je stijl, het past en het is allemaal goed met elkaar te combineren. Het lijkt bijna een ultieme droom. Ik ben benieuwd wat het kost om zo'n persoon in te huren. Maar wat als het nou zo'n bazige tante is die het heft in handen neemt en die dan meer dan de helft van mijn kleding wil weggooien? Dat rokje dat toch te kort is of die t-shirts die ik al heel lang heb maar die vast nog wel eens ergens bij zullen passen. Die dingen weggooien, eh, nee. Ik wil eigenlijk niet dat ze dingen gaat weggooien. Ik wil wel een perfecte garderobe, maar nog even niets weggooien. Doet zo'n personal shopper ook aan bedenktijd? En wat als ik me wil kleden als een meisje, of nog erger: juist niet.

Het angstzweet breekt me nu al uit. Het is me duidelijk: een personal shopper is me wat te intimiderend. Liever wil ik advies en één te gek setje, al ben ik wel benieuwd of ik me nou te jong kleed. Durf ik me daarvoor op te geven?

Wordt (misschien) vervolgd...