Elke dag een column

Regelmatig zijn er dingen waarvan ik denk: daar zou ik een column over kunnen schrijven! Kleine korte ideetjes die bij me opkomen voor een column kan ik beter onthouden. Een artikel dat ik heb gelezen in de krant of een uitzending op televisie. Een mooie zonsondergang of een leuk reisje. Allerlei belevenissen van mijn kinderen. Het plezier dat ik beleef aan een hobby kan ook een leuk verhaal opleveren. Allemaal zijn het leuke onderwerpen voor een column. Als ik goed om me heen kijk dan is er zoveel om over te schrijven. Losse woorden of zinnetjes schrijf ik snel op om ze niet te vergeten en dan onthoud ik ze zelfs ook.

In mijn hoofd ben ik regelmatig aan het 'schrijven'. Sta ik in de keuken een beetje te kokkerellen dan droom ik weg. In mijn hoofd schrijf ik dan soms een heel boek. Op dat moment kan ik niet weglopen bij de pannen om het op te schrijven, want dan brandt het eten aan. Dus blijf ik in de keuken totdat het eten klaar is. Als de maaltijd voorbij is, en dat duurt regelmatig toch zeker een uur, dan ben ik allang weer vergeten wat ik eigenlijk allemaal bedacht had aan mooie zinnen en spannende gebeurtenissen. Een heel boek schrijven lukt dus nog niet echt...

Maar soms is het verzinnen van een onderwerp wel eens een probleem. Zoals kort geleden. Buiten is het koud, ik heb het koud en ik heb een raar gevoel in mijn maag. Mijn hoofd is niet helder en ik heb het gevoel dat ik de griep krijg. Ik heb alleen zin om een boek te lezen en thuis rond te hangen. Dan is er even helemaal niets om over te schrijven. Na twee dagen voel ik me iets beter, gelukkig. Ik heb zelfs zin om een appeltaart te bakken, dat ruikt en smaakt zo lekker.
En dan komt de zin om te schrijven en de ideeën waarover vanzelf weer terug. Want het is zo leuk om een appeltaart te bakken die dan met heel veel smaak wordt opgegeten door mijn man en kinderen. En zelf neem ik natuurlijk ook een stuk.
En kijk, daar kan ik wel een hele column over schrijven!

Bekend terrein

Kilometerslange snelweg strekt zicht voor ons uit. We rijden in een rustige cadans. Weilanden strekken zich naast ons uit. De huizen en bedrijven die we passeren zijn nog bekend. Het valt mijn dochter ook op. "Hier zijn we wel vaker geweest," zegt ze. En dat klopt, deze weg rijden we wel vaker. Verderop heb je een industrieterrein waar zich alweer een nieuw bedrijf heeft gevestigd. Mooi pand, met veel glas. Een viaduct en ik lees de naam die erop staat. Een trein in de verte, die heel hard gaat. Dan een geluidsscherm, de huizen die erachter liggen zijn niet te zien. Een bouwbedrijf met heel veel voorraad aan dakpannen en stapels hout. Raken ze dat allemaal wel kwijt, denk ik.
Dan geeft mijn dochter aan dat ze moet plassen en ook nog eens heel nodig. Zomaar opeens. En al kennen we de route heel goed, we kunnen toch niet opnoemen waar zich een benzinestation bevindt. We manen dochter om het nog even op te houden totdat we een benzinestation zien. Na elk vast punt dat bekend oogt en na elke bocht verwachten we een benzinestation, maar steeds verschijnt er geen. Dan zien we eindelijk aan de rechterkant van de weg een bordje met allerlei symbolen erop: eten, drinken, benzine. Gelukkig, nog maar anderhalve kilometer. Als we er zijn snellen we naar binnen en zijn precies op tijd bij de wc.

We vervolgen daarna snel onze weg. De omgeving wordt wat minder bekend, omdat we hier minder vaak komen. Het landschap verandert. Het land is hier niet meer vlak, maar heuvelachtig. Een wijds uitzicht als je boven op de heuvel bent. Als we van de snelweg af zijn bochtige wegen en kleine dorpen. Het is het zuiden van Nederland, Limburg, en ons derde jaar in een bungalowpark in Schin op Geul. We komen hier graag. Het is zo anders dan thuis, heerlijk vakantie-achtig. Valkenburg met z'n grotten en z'n stoeltjeslift om de berg op te gaan. Het drielandenpunt waar je ook meteen op het hoogste punt van Nederland bent. Ook voor het derde jaar blijft het prachtig.

Als we een wandeling in het dorp vlakbij het bungalowpark maken, zien we een heel mooi huis. Die te koop staat. Wat een mooi huis, vinden we allemaal. We googelen later om te zien wat dat gaat kosten. Als het aan de kinderen ligt dan verhuizen we morgen!

Een wending

Soms kan je leven ineens een drastische wending nemen. Plots en heel snel. Dat kan dramatisch zijn. Bijvoorbeeld als er een stukje vuurwerk net jouw kant opkomt en je raakt in je oog of als je bij het aansteken van vuurwerk net een seconde niet goed oplet omdat iemand dan net iets tegen je zegt. En dan kan je leven in één klap anders zijn. Eén seconde maakt soms een heel verschil. Het gaat zo snel en voor je het weet is alles anders. Je wilt dan heel graag de tijd even terugdraaien, want als je een vuurwerkbril had gedragen ter bescherming of als je geen antwoord had gegeven en niet even achterom had gekeken bij het aansteken, was alles anders geweest.

Bij mij is ook iets veranderd, maar dan ten goede. Met één e-mail in mijn postvak veranderde ineens mij hele toekomstperspectief. De vraag van de e-mail luidde: "nog op zoek naar een baan?" Na mijn antwoord ("ja, natuurlijk") en één gesprek (precies op de dag dat ik officieel twee jaar werkloos was) had ik een nieuwe baan. Ik had er ruim anderhalf jaar geleden twee sollicitatiegesprekken gehad, maar toen werd ik net niet aangenomen. Ik kwam als tweede uit de bus. Nu blijkt de aangenomen kandidaat te verhuizen en te stoppen met deze baan. Daardoor werd er aan de toenmalige nummer twee gedacht. Ook LinkedIn speelde hierin een rol, omdat de werkgever mij weleens voorbij zag komen in de lijst van mogelijke bekenden en dan in de kopregel het woord 'beschikbaar' zag staan. Zo kun je bij allerlei mensen in beeld blijven zonder dat je er veel voor hoeft te doen en gelinkt hoef je dan ook niet te zijn. En dan kan het ineens heel snel gaan. Voordat ik het wist zag mijn toekomstbeeld er ineens heel anders uit, dacht ik weer na over kinderopvang en kreeg ik weer zin om aan de slag te gaan. Hoewel het een bescheiden baantje is (10 - 15 uur per week) mag ik weer leuk werk gaan doen (juridisch secretaresse) en mijn ervaring gebruiken om weer mee te doen in de werkende wereld.

Een goed begin van 2015. Ik heb er zin in!

Binnen genieten

De
wind huilt.
Ik heb kippenvel,
drie dagen al. Griepje
misschien?


Zelfgemaakte
latte macchiato,
scheutje karamelsmaak erbij.
Dat drinkt zo heerlijk
thuis.


Slurpend
genieten van
een latte macchiato.
Muziekje en kachel aan:
genieten!


Vroege
donkere avonden
vragen om kaarsjes.
Gezelligheid aan de keukentafel
thuis.


Lekker
verstopt in
mijn leunstoel, een
dik boek om te
lezen.

Ik kan niet zonder...

Er zijn dingen in mijn leven waar ik echt niet zonder kan. Neem nou de kruimeldief. Die staat op een houder in een hoek van de keuken, een beetje verstopt, onopvallend. Je hoort en ziet hem verder niet. Maar als er na de maaltijd toch ongemerkt wat kruimels op de grond zijn gevallen dan komt hij in actie. En dan maakt hij me heel blij. Hij is licht in gewicht en je pakt hem zo op. Hij kan gewoon even snel zijn werk doen en klaar is het weer. En daar geeft hij mij instant plezier mee.

Ik kan me ook geen leven voorstellen zonder pen en papier. Voor boodschappenlijstjes, notities over een leuke website of een uitspraak die ik niet wil vergeten. Stukjes en columns schrijf ik in schriftjes, maar toch blijf ik dol op kleine losse papiertjes. Niet altijd even gemakkelijk, want waar bewaar je ze: los in een volle la of in een doosje, maar wat voor doosje dan... Ik doe ze als alternatief maar in het schriftje waarin ik schrijf. Die wordt daardoor dik en de papiertjes kunnen er natuurlijk gemakkelijk uitvallen. Maar ik weet zo wel precies waar die losse papiertjes zijn en neem eventuele rommel op de koop toe.
Ook kan ik niet zonder boeken. Ik lees niet altijd even veel en ik lees ook niet alle literaire of populaire titels. Maar toch kan ik niet zonder boeken. Dat moment: een lekker dik spannend boek in mijn handen vasthouden, het van buiten bekijken, de eerste bladzijde opzoeken en dan verwachtingsvol beginnen met lezen. Een spannend moment: pakt het verhaal me, is het wat ik ervan verwacht? Als het antwoord 'ja' is dan zit ik helemaal midden in het verhaal en kan ik bijna niet stoppen met lezen. De klok houdt me bij de les: het is tijd om te gaan koken, de kinderen van school te halen of wat aan het huishouden te gaan doen. Maar goed ook, want als een boek me pakt dan kan ik bijna niet stoppen.

Er is één ding waar we het vaak zonder moeten doen: de zon. En dat vind ik heel jammer. Ik zou elke dag de zon willen zien. Maar dan moet ik waarschijnlijk emigreren, denk ik. Maar dat vind ik net een stap te ver.

Kerst in aantocht

Pakjesavond is nog niet eens geweest of de reclame gaat al over kerst. Wat ga je eten of drinken met kerst, waar ga je naar toe met de kerstdagen en welke cadeaus ga je kopen. Kerstbomen, ballen en lampjes, minihuisjes en kerststerren zijn al overal verkrijgbaar. Bouwmarkten en tuincentra hebben direct na de zomer een hele afdeling ingericht als een kerstdorp met alles wat je nodig hebt om de kerstdagen mee aan te kleden. In mijn mailbox lijkt het ook al kerst. Reclame over kerstcadeaus, kerstdiners en uitstapjes voor eind december komt binnen. Allemaal glitters en lichtjes en luxe artikelen.

En niet te vergeten de feestkleding. De ene modezaak kiest voor rood, de meerderheid kiest voor zwart. Het lijkt wel of lange blote jurken of korte minigevalletjes met glanzende zwarte panty's en pumps met hele hoge hakken een must zijn. Wie denken de modewinkels die deze jurken gaan kopen? Hoeveel vrouwen moeten een feestjurk aanschaffen en naar wat voor feest gaan ze dan? Het zijn prachtige jurken, maar wat mij betreft is het teveel glamour. Meer het soort outfit dat een beroemde filmster draagt naar een gala of première. Het lijkt niet geschikt voor mij. Ik ben er te burgerlijk en te degelijk voor. Bij een mouwloze jurk denk ik meteen: 'daar moet een jasje overheen, want anders heb ik het koud'en bij hoge hakken denk ik: 'daar kan ik toch geen lange wandelingen op maken'. Ja, praktisch ben ik ook nog eens!

Ook alle supermarkten komen met een kerst-glossy op de proppen. Ze hebben allemaal dezelfde rubrieken: allerlei gerechten voor een lang kerstdiner, tafelversiering, drankjes, ontbijt, buffet voor oudejaarsavond en cadeautjes voor onder de kerstboom. Eén super maakte het wel heel erg bont. 'Familie Feest' was de kop van het stuk en eronder stond letterlijk: 'Kerst zoals kerst bedoeld is: samen met geliefden lekker eten'. Pardon. Is kerst zo bedoeld? Volgens mij is de geboorte van Jezus de oorsprong van dit feest!!

Het is me wel duidelijk: eigenlijk pas ik niet in het plaatje van de commercie. Ik ga niet naar een feest waar ik een jurk voor moet aanschaffen. Ik hoef geen vijfgangendiner voor een grote groep te koken. Ik doe niet aan cadeautjes onder kerstboom. Het liefst vier ik kerst met mijn gezin, maar verder blijft het rustig. Die glitterjurken blijven dus een droom. Maar ik vind dat helemaal niet erg. Ik geniet het meest in kleine kring. Lekker kneuterig zonder veel glitters.

De jumpsuit

Ik doe niet erg mee met de mode. Er zijn mensen die voorop lopen: bij elke nieuwe trend steken ze zich in het nieuw en dan zijn ze van top tot teen helemaal hip. Ze zien eruit als een plaatje, zoals je ziet in een tijdschrift of glossy folder. Alles past perfect bij elkaar, alles is in stijl. Ik kijk ernaar en denk: dat wil ik ook! Maar soms lijkt het op een verkleedpartij. Is het de vrouw of is het de outfit die zo hip is? Ik moet bij een nieuw seizoen of bij een nieuwe trend eerst heel erg wennen aan alleen het idee al van de nieuwe mode. Is de broek dit seizoen wijd of nauw, de rok wijd of kort, is een colbert of een vest hip en welke kleuren domineren het modebeeld?
Per seizoen beslis ik of ik meedoe aan de nieuwe trend, of het model of de kleur me zal staan en of ik de kleuren mooi vind of niet. En ik steek me dan niet helemaal van top tot teen in een nieuwe set, maar ik schaf vaak maar een of twee items aan. Een t-shirt en een vest of alleen een colbert met mooie accenten of een mooi model broek. Ik denk meestal dat ik thuis in de kast wel iets heb hangen of liggen dat er bij past en koop dan niet de hele set. Meestal kan ik me niet alles uit mijn kast voor de geest halen, vaak bijna in paniek besluit ik dan (zuinig als ik ben) dat het vast wel gaat lukken. Soms is het antwoord bij thuiskomst ja, maar soms ook nee. Nou ja, denk ik dan, dan zoek ik er een volgende keer nog wel iets bij. Heb ik meteen weer een smoes om nog eens de stad in te gaan.

Nu zie ik tot mijn schrik jumpsuits in allerlei variaties in de winkel hangen. Ze zijn verkrijgbaar als pyjama voor kinderen, als kleding voor dames in dunne stof met kleurige prints of van soepel denim. Afgelopen weekend keek ik met mijn zoon naar zo'n pyjama en vroeg hem of dat iets voor hem was. Bijna lachend riep hij uit: "Echt niet!" Zo denk ik er ook over. Als kind had ik al eens zo'n pyjama en ook een voor overdag, een grijze met bordeauxrode rits erin en een bijpassend bordeauxrood t-shirt. Leuk, maar verschrikkelijk onhandig bij een bezoek aan het toilet. Want wil je als meisje naar de wc dan moet je dat kledingstuk toch half uit doen. Zie dat maar eens snel te doen als je hoge nood hebt. En bovendien krijg je het dan ook heel erg koud, vooral in de winter!

Nee, het is soms beter om niet met de mode mee te doen!