Vormen in de lucht

Ik kijk graag om me heen naar verschillende vormen en als ik ze zie maak ik daar graag een foto van. Een dagje uit, een vakantie of in de stad zie ik veel dingen waar ik toch even een foto van wil maken. Helaas heb ik nog geen telefoon met fotomogelijkheid, maar ik heb wel een mooi fotocamera. Maar die heb ik niet altijd bij me. En soms is dat best jammer. Toch is het me best gelukt om af en toe wat mooie dingen vast te leggen.

Dit reuzenrad stond in Amersfoort tijdens de Spoordagen 2015. De zon scheen en de lucht was blauw, maar het regende ook op die dag. Een imposant bouwwerk waar ik heel blij van wordt als ik er naar kijk. We zijn er twee keer in geweest!

Bomen hebben soms ook mooie vormen. Deze dennenboom staat in Soestduinen. Ook dit steekt prachtig af tegen de lucht. Het was echt een foto waard.

Iets heel anders: een lantaarnpaal in Madrid, Spanje. IJzer, mooie versierselen. Prachtig vind ik zoiets. Na het maken van deze foto had ik bijna een stijve nek, want het lukte bijna niet om dit mooi in beeld te krijgen.

En dit is ook Spanje, in Segovia. Een prachtig kasteel met rechte, ronde en hoekige vormen. En ook weer prachtig afstekend tegen de lucht. Het waaide best hard die dag, kijk maar naar de Spaanse vlag bovenop het kasteel.

Vogels tellen

Ik zit aan de keukentafel en houd vanaf daar alles in de gaten: links de tuin met onze straat erachter waar alleen bestemmingsverkeer rijdt en rechts de voortuin en de straat. Het boompje in de voortuin is in dit seizoen kaal en daardoor zie ik meer dan in de zomer. En als ik er zo zit en naar buiten kijk zie ik veel dingen gebeuren. Ik zie auto's, fietsers, joggers, voetgangers met boodschappentassen, mensen die hun hond uitlaten, spelende kinderen. Heel veel actie, afgewisseld met rustige momenten waarop er even niemand langs komt.

Dan zie ik een vogeltje in het boompje in onze voortuin. Hij is bovenin het boompje gaan zitten en heeft daar een mooi uitzicht. Z'n kleuren zijn geel, wit en zwart en ik weet dat het een koolmees is. Hij fluit twee tonen en draait steeds met z'n kopje. De hele tijd is hij heel alert. Een auto rijdt voorbij en het vogeltje vliegt weg. Even later zit hij weer in het boompje, maar bij de volgende auto vliegt hij weer weg. Dan zitten ze er ineens met z'n drieën. Ze draaien met hun kopje en fluiten. Ze gaan van tak naar tak en bewegen constant. Volgens mij heb ik ze vorig jaar ook gezien, maar ik weet het niet zeker. Ik kijk mijn ogen uit, de natuur is soms heel dichtbij.

Er zijn meer mensen die vogels in de gaten houden. Zo las ik dat de grijze Junco in Groningen is gezien en gefotografeerd. Sinds 1965 was hij niet meer gespot in ons land. Het lijken wel de vogel-tel-dagen.

Vraag ik me toch ineens af hoe je nou weet welke vogel je al hebt geteld en welke er voor het eerst zit??

Tijd

Tijd
strijkt voorbij,
soms heel langzaam,
maar vaak veel te
snel.


Voordat
je het
weet is het
laat geworden. De tijd
vliegt.


Tijd
voor leven,
tijd voor liefde.
Ik geef je alle
tijd.

Blijmakers

Er zijn zo van die, vooral kleine, dingen waar ik heel blij van kan worden.

Een dag waarop de zon zo vrolijk schijnt, en het maakt niet uit in welk seizoen. Het voelt meteen warmer aan, alles lijkt veel lichter en vrolijker. Ook ik voel me lichter en vrolijker als de zon schijnt. Zonder dat ik het merk komt er een lach op mijn gezicht en neurie ik een liedje. Mijn hart is blij en ik maak meteen plannen om lekker te gaan koken of even in de tuin te werken. Dat wil ik namelijk altijd meteen als de zon schijnt: naar buiten.
Ook van een onverwachte kaart met een lieve handgeschreven boodschap van een dierbare vriendin doet me goed. Een e-mail is meer van deze tijd en is ook snel verstuurd. Maar als je dan een kaart ontvangt die geschreven is door een bekende die je adres moest opzoeken, een postzegel moest zien te vinden en die niet moest vergeten om de kaart te posten, dan voelt dat wel als heel speciaal. Ook een liedje op de radio waar je mooie herinneringen aan hebt kan me blij maken.
Als ik op een dag veel huishoudelijke klusjes met vaart en energie doe en dan ook nog tijd over heb om even te relaxen met een spannend boek dan voel ik me zo voldaan en blij. Of als ik in de pannen sta te roeren en het eten heerlijk ruikt. En als mijn man na de eerste hap meteen 'mm, lekker!' zegt en mijn kinderen niet klagen: 'bah, dat lust ik niet!' of 'alweer!!', maar hun bord zonder morren leeg eten.
Maar ook als ik nadenk wie ik zal meevragen naar die nieuwe film die niet in het genre valt waar mijn man in geïnteresseerd is en op hetzelfde moment een vriendin vraagt of ik met haar naar die film wil en ze ook nog voorzichtig eraan toevoegt: 'of ga je al met iemand anders misschien?' 'Maar nee, ik dacht er ook aan om jou mee te vragen! Ja leuk, wij gaan samen!'
Zo zijn er heel veel blijmakers op te noemen. Mijn zoon die een mop uit de Donald Duck voorleest, een buurman die mijn container na het legen weer bij mijn huis terugzet of een buurvrouw die een pakje voor me aanneemt als ik nèt even weg ben.

Kleine dingen die het leven lichter en zonniger maken!

Elke dag een column

Regelmatig zijn er dingen waarvan ik denk: daar zou ik een column over kunnen schrijven! Kleine korte ideetjes die bij me opkomen voor een column kan ik beter onthouden. Een artikel dat ik heb gelezen in de krant of een uitzending op televisie. Een mooie zonsondergang of een leuk reisje. Allerlei belevenissen van mijn kinderen. Het plezier dat ik beleef aan een hobby kan ook een leuk verhaal opleveren. Allemaal zijn het leuke onderwerpen voor een column. Als ik goed om me heen kijk dan is er zoveel om over te schrijven. Losse woorden of zinnetjes schrijf ik snel op om ze niet te vergeten en dan onthoud ik ze zelfs ook.

In mijn hoofd ben ik regelmatig aan het 'schrijven'. Sta ik in de keuken een beetje te kokkerellen dan droom ik weg. In mijn hoofd schrijf ik dan soms een heel boek. Op dat moment kan ik niet weglopen bij de pannen om het op te schrijven, want dan brandt het eten aan. Dus blijf ik in de keuken totdat het eten klaar is. Als de maaltijd voorbij is, en dat duurt regelmatig toch zeker een uur, dan ben ik allang weer vergeten wat ik eigenlijk allemaal bedacht had aan mooie zinnen en spannende gebeurtenissen. Een heel boek schrijven lukt dus nog niet echt...

Maar soms is het verzinnen van een onderwerp wel eens een probleem. Zoals kort geleden. Buiten is het koud, ik heb het koud en ik heb een raar gevoel in mijn maag. Mijn hoofd is niet helder en ik heb het gevoel dat ik de griep krijg. Ik heb alleen zin om een boek te lezen en thuis rond te hangen. Dan is er even helemaal niets om over te schrijven. Na twee dagen voel ik me iets beter, gelukkig. Ik heb zelfs zin om een appeltaart te bakken, dat ruikt en smaakt zo lekker.
En dan komt de zin om te schrijven en de ideeën waarover vanzelf weer terug. Want het is zo leuk om een appeltaart te bakken die dan met heel veel smaak wordt opgegeten door mijn man en kinderen. En zelf neem ik natuurlijk ook een stuk.
En kijk, daar kan ik wel een hele column over schrijven!

Bekend terrein

Kilometerslange snelweg strekt zicht voor ons uit. We rijden in een rustige cadans. Weilanden strekken zich naast ons uit. De huizen en bedrijven die we passeren zijn nog bekend. Het valt mijn dochter ook op. "Hier zijn we wel vaker geweest," zegt ze. En dat klopt, deze weg rijden we wel vaker. Verderop heb je een industrieterrein waar zich alweer een nieuw bedrijf heeft gevestigd. Mooi pand, met veel glas. Een viaduct en ik lees de naam die erop staat. Een trein in de verte, die heel hard gaat. Dan een geluidsscherm, de huizen die erachter liggen zijn niet te zien. Een bouwbedrijf met heel veel voorraad aan dakpannen en stapels hout. Raken ze dat allemaal wel kwijt, denk ik.
Dan geeft mijn dochter aan dat ze moet plassen en ook nog eens heel nodig. Zomaar opeens. En al kennen we de route heel goed, we kunnen toch niet opnoemen waar zich een benzinestation bevindt. We manen dochter om het nog even op te houden totdat we een benzinestation zien. Na elk vast punt dat bekend oogt en na elke bocht verwachten we een benzinestation, maar steeds verschijnt er geen. Dan zien we eindelijk aan de rechterkant van de weg een bordje met allerlei symbolen erop: eten, drinken, benzine. Gelukkig, nog maar anderhalve kilometer. Als we er zijn snellen we naar binnen en zijn precies op tijd bij de wc.

We vervolgen daarna snel onze weg. De omgeving wordt wat minder bekend, omdat we hier minder vaak komen. Het landschap verandert. Het land is hier niet meer vlak, maar heuvelachtig. Een wijds uitzicht als je boven op de heuvel bent. Als we van de snelweg af zijn bochtige wegen en kleine dorpen. Het is het zuiden van Nederland, Limburg, en ons derde jaar in een bungalowpark in Schin op Geul. We komen hier graag. Het is zo anders dan thuis, heerlijk vakantie-achtig. Valkenburg met z'n grotten en z'n stoeltjeslift om de berg op te gaan. Het drielandenpunt waar je ook meteen op het hoogste punt van Nederland bent. Ook voor het derde jaar blijft het prachtig.

Als we een wandeling in het dorp vlakbij het bungalowpark maken, zien we een heel mooi huis. Die te koop staat. Wat een mooi huis, vinden we allemaal. We googelen later om te zien wat dat gaat kosten. Als het aan de kinderen ligt dan verhuizen we morgen!

Een wending

Soms kan je leven ineens een drastische wending nemen. Plots en heel snel. Dat kan dramatisch zijn. Bijvoorbeeld als er een stukje vuurwerk net jouw kant opkomt en je raakt in je oog of als je bij het aansteken van vuurwerk net een seconde niet goed oplet omdat iemand dan net iets tegen je zegt. En dan kan je leven in één klap anders zijn. Eén seconde maakt soms een heel verschil. Het gaat zo snel en voor je het weet is alles anders. Je wilt dan heel graag de tijd even terugdraaien, want als je een vuurwerkbril had gedragen ter bescherming of als je geen antwoord had gegeven en niet even achterom had gekeken bij het aansteken, was alles anders geweest.

Bij mij is ook iets veranderd, maar dan ten goede. Met één e-mail in mijn postvak veranderde ineens mij hele toekomstperspectief. De vraag van de e-mail luidde: "nog op zoek naar een baan?" Na mijn antwoord ("ja, natuurlijk") en één gesprek (precies op de dag dat ik officieel twee jaar werkloos was) had ik een nieuwe baan. Ik had er ruim anderhalf jaar geleden twee sollicitatiegesprekken gehad, maar toen werd ik net niet aangenomen. Ik kwam als tweede uit de bus. Nu blijkt de aangenomen kandidaat te verhuizen en te stoppen met deze baan. Daardoor werd er aan de toenmalige nummer twee gedacht. Ook LinkedIn speelde hierin een rol, omdat de werkgever mij weleens voorbij zag komen in de lijst van mogelijke bekenden en dan in de kopregel het woord 'beschikbaar' zag staan. Zo kun je bij allerlei mensen in beeld blijven zonder dat je er veel voor hoeft te doen en gelinkt hoef je dan ook niet te zijn. En dan kan het ineens heel snel gaan. Voordat ik het wist zag mijn toekomstbeeld er ineens heel anders uit, dacht ik weer na over kinderopvang en kreeg ik weer zin om aan de slag te gaan. Hoewel het een bescheiden baantje is (10 - 15 uur per week) mag ik weer leuk werk gaan doen (juridisch secretaresse) en mijn ervaring gebruiken om weer mee te doen in de werkende wereld.

Een goed begin van 2015. Ik heb er zin in!