Baaldag

Donderdag had ik een baaldag. Ik was de hele dag in een mineurstemming, vond alles en iedereen stom en voelde me heel erg boos. Gewoon een dagje boos. Ik had het gevoel of ik iedereen wel uit kon schelden en boos reageren op iedereen. Heel boos. Zomaar. Waarom wist ik niet. Ik baalde dat ik zo boos was, zei dat het maar een dagje zou duren en dat het morgen vast weer over zou zijn. Hoopte ik althans, maar dat zei ik er niet bij.

Het leek wel alsof alles tegenzat. Ik had al twee nachten daarvoor heel onrustig geslapen. Ik maakte fanatiek het huis schoon. Het was ook nog eens volle maan. Dingen liepen niet zoals ik hoopte. Mijn auto moest bijvoorbeeld APK gekeurd worden, maar moest nog een dag langer bij de garage blijven (tegenvaller 1). Daardoor moest ik fietsend naar het werk en in de ochtend opschieten om dochter naar school te brengen en op tijd te komen (tegenvaller 2). Maar het was lekker weer en dus best lekker om te fietsen. Maar ik had die week al veel gefietst met mijn dochter, omdat zij een nieuwe fiets heeft gekregen. Dat kind wil fietsen op haar glimmende (bijna) nieuwe fiets. Geef haar eens ongelijk.
Of kwam het gewoon omdat ik de dag ervoor gezellig met een vriendin heb gekletst bij koffie met taart bij Van der Valk A1 en toen uitgebreid met haar over het overlijden van mijn vader heb gesproken? Was de baaldag daar een reactie op? Het is duidelijk dat het me even teveel werd. Vandaar die baaldag.

Eigenlijk is boos zijn helemaal niet handig, je hebt er alleen jezelf mee. Je krijgt de boosheid namelijk als een soort boemerang terug. Iedereen lijkt ook lastiger en bozer dan normaal. Het versterkt elkaar alleen maar. Terwijl je vrolijkheid ook terugkrijgt en dan gaat alles ook nog eens gemakkelijker.

Op vrijdag was het weer over, was ik weer vrolijk als altijd. Ach ja, ik ben ook maar een mens.

Vreemde vakantie

Na thuiskomst van vakantie ben ik meestal twee dagen allerlei wassen aan het draaien. Het is het mooist als het buiten warm is en de was buiten kan drogen, maar soms is het wisselvallig weer en moet alles binnen hangen. Gelukkig heb ik sinds kort een wasdroger. Daar kunnen sommige wassen in en dan kun je daarna die kleding meteen weer in de kast terugleggen. Ik wilde nooit een droger, maar de kinderen worden groter en daarmee ook hun kleding. Ook lakens en handdoeken kunnen er prima in.
Ook moet ik dan gewoonweg alle kranten doorbladeren die binnen zijn gekomen. Hier en daar wat lezen, koppen snellen en foto's bekijken. Kost toch wel veel tijd, maar het kan zo lekker als de wasmachine draait. Af en toe laat ik mijn man wat zien, want hij neemt er geen tijd voor. En ik knip natuurlijk de sudokupuzzels uit. En dan moet er natuurlijk ook nog worden schoongemaakt. Na die twee dagen van wassen en kranten lezen wil ik best wat anders in huis doen, dus doe ik het fluitend.

Vorige week was ik zomaar bijna een weekje van huis. Het was voorjaarsvakantie, dus de kinderen waren thuis, maar mijn man en ik hadden geen vakantie gepland. Waarom dan toch een weekje vrij?

Mijn vader was al langer aan het dementeren en zat daarom al anderhalf jaar in een verzorgingstehuis. Mijn moeder ging bijna elke middag bij hem op bezoek en ik ging soms met mijn gezin, maar ook wel alleen er naar toe. Ik reed dan van Amersfoort naar Hoogeveen in mijn autootje.

Op 20 februari is mijn vader in de avond gevallen en hij brak daarbij zijn heup. Hij werd de volgende dag geopereerd en kwam daar niet goed uit. Hij is niet echt meer bij geweest. Op donderdag werd ik gebeld dat ik maar het beste kon komen. Het stormde die dag en toen ben ik met de trein naar het noorden gegaan. Hij lag toen in het ziekenhuis en ik heb met mijn moeder en zus de hele nacht aan zijn bed gezeten. De volgende middag ging hij weer terug naar het verzorgingstehuis. Daar kwamen we in een soort warm bad terecht, want daar lag de focus ineens op zorg. Ze kenden hem daar natuurlijk ook al anderhalf jaar en ze lazen aan zijn gezicht af of hij pijn had en gaven regelmatig morfine.

Uiteindelijk is mijn vader zondagavond 26 februari overleden. Mijn moeder, mijn zus en ik hebben dus ruim de tijd gehad om allerlei dingen door te spreken, te kletsen en zelfs te lachen. Afgelopen vrijdag was de begrafenis. De kerkdienst was in Hoogeveen en daarna gingen we met familieleden met auto's naar Eext waar mijn vader op de natuurbegraafplaats is begraven. Het is daar een prachtige omgeving, je kunt ook vrij wandelen in dit natuurgebied. Mijn kinderen waren die dag mee en zij vonden het ook speciaal daar.

Maandag ga ik weer aan het werk, ik was zomaar ineens meer dan een week vrij. De omstandigheden waren natuurlijk niet echt zoals vakantie meestal is...

Vacatures in de krant

Toen ik aan het begin van mijn werkende leven een baan zocht dan keek ik naar vacatures in de zaterdagkrant. Die stond vol met banen. Het lijkt lang geleden en als iets uit een hele andere tijd. En dat was eigenlijk ook zo. Je schreef een sollicitatiebrief met de hand of wat later typte je er een en je zette er je handtekening onder. Je schreef de envelop en plakte er een postzegel op. En die verstuurde je gewoon met de post. Daarna kwam solliciteren per e-mail.

Mijn huidige baan heb ik via-via gekregen, via netwerken dus. Terwijl ik altijd denk dat netwerken moeilijk is en ik het niet kan, heb ik het wel op die manier gevonden. Een contact van mij van LinkedIn hoorde tijdens een netwerkbijeenkomst over een vacature en dacht daarbij meteen aan mij. Hoewel we niet lang hebben samengewerkt en het alweer een aantal jaren geleden is, hadden we toen wel een klik. Ook al hebben we via LinkedIn niet veel contact meer gehad, ze dacht wel meteen aan mij. Ze lijkt wel een matchmaker, want in een klein bedrijf als deze moet het wel goed klikken. En ze had gelijk: het klikte en na een kennismaking met koffie (het voelde niet eens als een sollicitatiegesprek) kreeg ik de baan! Lang leve internet en lang leve LinkedIn.

De laatste tijd valt me op dat er de krant een pagina is waarop vacatures kunnen worden geplaatst. En er wordt zelfs geadverteerd om ze te plaatsen. De ene keer vind je er drie en soms zelfs zes of zeven. Net als vroeger in de bijlage van de zaterdagkrant. Er lijkt bijna niets veranderd.

Online shoppen

Soms ik het heel gemakkelijk om online te shoppen en dingen te zoeken. Het scheelt enorm veel tijd om naar de stad te gaan en daar winkel in winkel uit te gaan. En het is lekker behaaglijk in je warme huis. Zo hoef je niet de deur uit en in de gure kou of in wind en regen rond te lopen.

Onlangs zocht ik dus online naar een leuk kort jack of vest voor mijn zoon. Na een tijdje vond ik het. En ik zocht ook nog naar een witte sportbroek. Dat was wat lastiger: in zijn maat vond ik er maar eentje. In de winter schijnt dat niet zo'n gangbare kleur te zijn. Ik bestelde het jack en de sportbroek kocht ik nog maar niet.

Nou moet mij toch even van het hart dat shoppen op de website van Wehkamp echt een genot is! Moet je ook eens doen. Je kunt zelfs bij het bezorgen een dagdeel kiezen, ook in de avond!
Maar toch vind ik het wel vreemd dat ik een week later een mailtje krijg van Wehkamp met als melding: Je hebt een artikel bekeken, maar nog niet besteld. Eh, ja, dat klopt: bekeken, maar daarna wilde ik het niet bestellen. Dat mag toch wel, lieve Wehkamp, kijken en niet kopen. Oriënteren heet zoiets. En dat doen klanten soms langdurig en bij meerdere winkels of webshops. Moet kunnen toch? Ik ben misschien niet helemaal van deze tijd, maar ik krijg een onbehaaglijk gevoel dat jullie mij zo in de gaten houden. En dat vind ik best een beetje jammer.

Parijs

Een paar weken geleden is mijn zoon twee dagen  naar Parijs geweest. Hij zit in de tweede klas van de middelbare school en dan hoort dat er bij. Hij vond het spannend om te gaan. Ik weet nog goed dat ik vroeger ook twee dagen met de bus naar Parijs ging. Het was leuk, spannend om als kind te gaan en ik herinner het me nog steeds. Ik was toen nog nooit in Parijs geweest. Hij is er al twee of drie keer geweest. En toch was het voor hem deze keer anders: hij ging zonder zijn ouders en zusje. En het was vooral spannend voor mij als moeder. Gek ook, om aan de andere kant te staan, om als ouder je kind uit te zwaaien en te zien vertrekken. Nu voel ik wat mijn eigen moeder moet hebben gevoeld toen ik naar Parijs ging.

Ik heb niet staan huilen bij het afscheid, omdat hij met een klasgenootje mee kon rijden op die vroege maandagochtend en ook omdat mijn man die ochtend vroeg opstond en hem wakker maakte. Daardoor bleef ik er best cool onder. En toch, dacht ik cool te zijn, lag ik twee nachten heel lang wakker! Onbewust was ik er dus toch mee bezig. Gelukkig duren die twee dagen niet zo heel lang, maar twee dagen, wat is dat nou eigenlijk. En kon ik hem aan het eind van die twee dagen alweer omhelzen, want ik bleef natuurlijk die avond wel voor hem op. Op dat moment was ik alleen maar blij hem weer te zien en hem te horen vertellen over de reis.

Ik ben nu alleen maar blij dat er nog geen sprake is van een reis van, zeg maar, drie maanden naar Australië of zo. Ik hoop dat dat nog eventjes op zich laat wachten, want dat kan ik nu nog niet aan!

Schoentje zetten

Het is weer de tijd voor Sinterklaas, dus tijd om de schoen te zetten. De tijd vliegt. Dochter zet alweer een tijdje haar schoen. Daar was ik eerst wel verbaasd over: 9 jaar al, grote meid dacht ik en nu wil ze toch nog haar schoen zetten. En niet zoals we gewend waren om de paar dagen iets in de schoen, al is het maar een paar pepernoten. Voor haar is dat niet goed genoeg als er om de paar dagen iets in de schoen komt. Ja, ze heeft noten op haar zang, pepernoten.

In het geval van mijn zoon leek het indertijd anders. `hij zette trouw zijn schoen samen met zijn jongere zusje. toen had ik niet het idee dat hij nog graag zijn schoen wilde zetten, hij deed het meer omdat zijn zusje nog geloofde en speelde het spelletje mee. Nu is dat duidelijk anders.

Ik heb besloten om er nog gewoon even van te genieten, van de spanning van schoen zetten en 's ochtends kijken of en wat er in zit. En dan een glunderend gezicht. Misschien wil ze volgend jaar helemaal niet meer. Maar dan hebben we gelukkig nog wel het Sinterklaasjournaal!

Haiku (6) - Herfst

Een haiku bestaat uit drie regels met een vast aantal lettergrepen. De eerste regel 5, de tweede 7 en de laatste regel weer 5 lettergrepen.



De dagen korten,
het wordt al sneller donker.
Mijn uren gaan traag.


Ik moet nog veel doen,
maar ik heb niet echt veel zin.
Ik droom veel liever.


De klok tikt in huis
zijn minuten gaan voorbij.
Daar gaat weer een uur!


Dit jaar hing er veel
aan de peer- en appelboom.
Maar nu is het op!


Er hing veel aan onze
twee peer- en appelboompjes.
Wat was het lekker!